niedziela, 19 stycznia 2014

30-Day Book Challenge: dzień 9

(zapewne z Internetów, ale
nie zapisałam źródła...)
Książka, którą hejtowałam na początku, ale skończyłam wielbiąc ją

Och, dzisiejszy czelendż był dość głupawy. To znaczy: od pierwszej sekundy wiedziałam, o czym chcę napisać. Jedynym mankamentem był fakt, że pisałam już pełną recenzję tej powieści, więc nie bardzo mam koncepcję, co chcę tu napisać.
Oczywiście, jest to pewne naciągnięcie tematu. To znaczy: teoretycznie powinna to być książka, której początkowo nienawidziłam, tak? Cóż, sęk w tym, że ja naprawdę rzadko nienawidzę książek. A jeszcze rzadziej czytam te, które już zdecyduję się hejtować. Bo generalnie jestem bardzo, bardzo tolerancyjnym człowiekiem i jeśli tylko książka ma cokolwiek fajnego, to będę nią zainteresowana i nie będę jej nienawidzić – ze względu na ten choćby jeden element. A jeśli już faktycznie dochodzi do tego, że jakiejś książki nienawidzę, w sensie: uznaję ją za totalnie niewartą czytania, to jej po prostu nie czytam.
Ale, złagodziwszy nieco wymogi wyzwania, powieść nasunęła mi się – jak wspomniałam – od razu.
Bibliotekarz Michaiła Jelizarowa. Książka kupiona tak naprawdę na zasadzie żartu: zobaczyłam w Auchanie i ot tak, dla jaj, wrzuciłam Ulvowi do wózka. Bo bibliotekarz, więc taki tam żarcik zawodowy, aye? Bo wiecie, myśmy są bibliotekarze, a ta książka miała być o bibliotekarzu, więc no… he he he…
Ale okazało się, że książka kupiona dla żartu była naprawdę świetna. To dość niepokojące, ale obecnie (a bądź co bądź przeczytałam ją w sierpniu 2012 r., czyli jakieś… nie wiem, dawno temu!) jest to jedna z częściej wspominanych przeze mnie powieści, jakie przeczytałam. Był to najlepszy zakup w Auchanie ever. Babuszki przebijające sobie tętnice drutami, wielka tajemnica, dzieje świata… wszystko to owiane nostalgią za ZSRR i jednoczesnym hejtowaniem tego okresu. Dla mnie to była miodność nad miodności – z wyłączeniem, powiedzmy, samego początku i samej końcówki. Początek wiał nudą, końcówka zaś – wiała zbytnim metafizycznym bełkotem, który za bardzo do niczego ciekawego nie prowadził, bo przecież wtedy już nie żyli wszyscy ci, których w tej powieści uwielbiałam.

Jedno mogę powiedzieć – i mówiłam to już dawno, jakieś półtora roku temu: to świetna powieść. Doskonałe, pełnokrwiste postacie, świetne realia, rozdarcie między krytyką Sojuzu a tęsknotą za nim, wreszcie dużo krwi i fruwających flaków. Ta książka, choć dość przygnębiająca i ogólnie może miejscami ciężkawa, naprawdę jest rewelacyjna. I naprawdę totalnie, ale to totalnie się tego nie spodziewałam, kiedy ją wrzucałam, do wózka. Dla jaj. Bo myślałam, że to będzie taki tam rozluźniający śrut z branży. Jedno z najfajniejszych rozczarowań ever. Polecam bardzo.

sobota, 18 stycznia 2014

30-Day Book Challenge: dzień 8

(źródło)
Najbardziej przereklamowana książka

No dobrze. Miałam napisać tu dużo czegoś mądrego, ale chyba nie dam rady. hevs walnęła uber długą notkę o Lodzie Dukaja. Nawet nie próbuję konkurować. Z dwóch względów: po pierwsze, przez ostatnie siedem godzin oglądałam Nostalgia Critica, zbliża się północ i nie mam czasu na bardziej rozbudowany wpis. Po drugie, jakiś czas temu wymyśliłam, jaką książkę czytałam, o której z powodzeniem mogę powiedzieć, że jest przereklamowana – ale, niestety, to jest książka, no… cóż, Ulv powiedział, że gazeta ma więcej treści niż to. I zapewne ma rację. I nie, nie jest to Zmierzch – z jednego… z dwóch prostych powodów: po pierwsze, Zmierzchu nie czytałam (ale od trzech lat twardo walczę z ekranizacją – obejrzałam już dwie części!). Po drugie, cóż… hejtowanie Zmierzchu jest tak bardzo passe i mainstreamowe, że trudno bardziej, no nie?
Ja więc pójdę w coś jeszcze bardziej passe!
Chodzi mi o Alchemika Paulo Coelho. Jest to jedyne dzieło tego autora, do jakiego robiłam podejście – bo autor tak gloryfikowany swego czasu, no to wypada przeczytać, żeby później wiedzieć, co się hejtuje.
Ach, gdybyż to było takie proste!
Coelho w którymś momencie robił furorę – jego książeczki (przecież one wszystkie zmieściłyby się na ulotce, a  wydawca musiał wyczyniać prawdziwe akrobacje w składzie, żeby to miało jakąś przyzwoitą objętość – stąd zdrobnienie) postrzegano jako literaturę ambitną i filozoficzną… oczywiście, była też masa hejterów, ale to nie przeszkadzało w sprzedaży. Bądź co bądź nawet mojej Rodzicielce polecono tego autora i nie jestem pewna, czy aby się nie skusiła – w końcu czyta sporo… a że głównie kryminały, gdzie im więcej krwi tym lepiej? Oh, hell with that! Coelho będzie w sam raz dla niej!
W każdym razie, mimo że obecnie o Coelho chyba już nikt nie pamięta, swego czasu to był hit.
I właśnie wtedy, kiedy jeszcze był to hit, postanowiłam się z nim zmierzyć. Że akurat na miejscu miałam Alchemika, sięgnęłam właśnie po ten tytuł.
I wiedzą Państwo co? Mimo że treść książeczki zmieściłaby się na odwrocie paragonu, ja jej naprawdę, mimo ogromnego nakładu sił i środków, nie skończyłam. Utknęłam gdzieś w połowie i po prostu nie mogłam dalej zdzierżyć tej nudy, ciskania we mnie pustymi frazesami, zerowego zgłębienia jakiegokolwiek problemu i… no… po prostu ogólnej miałkości. To dziełko mnie intelektualnie totalnie wypruło. Minęło kilka lat, a ja wciąż nie mogę się zmusić do przeczytania tego do końca. Mam tylko takie niewyraźne wspomnienie, że kompozycja powieści sprowadza się do: miałkiepitolenie - BUM!jebnięcieGłębokąMyślą-miałkiepitolenie-BUM!-itp. Strasznie mnie to zirytowało. I te Głębokie Myśli były tak bardzo... powierzchowne i ledwie dotykały jakiegokolwiek zagadnienia, nawet nie próbując go zgłębić. I to było takie przykre. I po prostu nie dałam rady.

Oczywiście, mogłabym dziś tak naprawdę wspomnieć o Diunie, która – choć przedstawiana jako totalne i ponadczasowe arcydzieło literatury sci-fi – dla mnie była mocno taka sobie, a wkurwiający bądź nijacy bohaterowie bardzo dbali o to, żebym nie dała rady w pełni zachłysnąć się świetnym settingiem, niemniej jednak… cóż, nie mam czasu. Zresztą, o Diunie już coś na tym blogu pisałam.

A teraz wracam do NC…

piątek, 17 stycznia 2014

30-Day Book Challenge: dzień 7

Książka, która wywołuje mój śmiech

Tym razem dylemat miałam jedynie przez krótkie mgnienie. W pierwszej chwili moje myśli powędrowały do Clarksona i Pratchetta, szybko jednak dokonały spektakularnego zwrotu. Bo weźmy takiego Pratchetta: jasne, powieści ze Świata Dysku ociekają doskonałym humorem, szczególnie te starsze. I owszem, zacieszam tam często jak debil. Ale nie jestem pewna, czy faktycznie śmieję się w głos. W przeciwieństwie do hevi, ja się rzadko śmieję, czytając książki. W ogóle przy lekturze skrajne emocje to u mnie ogromna rzadkość. I to nie jest chyba wina autora, po prostu tak mam i już.
O tej jedynej powieści, przy której turlam się ze śmiechu po podłodze nie pomyślałam od razu tylko dlatego, że najzwyczajniej w świecie wieki jej nie czytałam. Ostatni raz chyba gdzieś na początku studiów. Mowa o wspominanej już na tym blogu powieści Joanny Chmielewskiej, Wszystko czerwone.
Jak to u Chmielewskiej, mamy trupa. Bah!, żeby jednego! Trup ściele się niemal tak gęsto jak w Morderstwach w Midsomer! Bohaterami są, jak to u Chmielewskiej, całkowicie przeciętni ludzie, którzy znaleźli się po prostu w złym miejscu o nieodpowiedniej porze, co wcale nie znaczy, że są nudni – ofkoz szoł w dużym stopniu kradnie Alicja, która jest w stanie zapomnieć totalnie o wszystkim, ale inni też dają radę, z panem Muldgaardem, duńskim policjantem mówiącym po polsku, na czele (c’mon, jak można czytać „Ta dama to wasza mać?” i przy tym nie rechotać?!). Jest też, ma się rozumieć, masa dziwnych zbiegów okoliczności, Joanna prowadzi śledztwo na własną rękę, jest potraktowane z przymrużeniem oka starcie dwóch kultur – polskiej i duńskiej, jest pani Biała Glista i nogi. Same nogi. Bo reszta kadłuba była w ciemno.
Wszystko czerwone czytałam tyle razy, że nie jestem w stanie zliczyć. I kiedy teraz przeglądam cytaty, też zaśmiewam się jak debil. Niniejszym idę przeczytać całość. To krótki kryminałek, ale łez można nad nim wylać całe morze. Czeka mnie radosny wieczór.


– Niedobrze – rzekł. – Światłość była na pani osoba. On wykonywa zła zamiara poprzez okno. Pani winna nie siadywać na światłość.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...