niedziela, 23 lipca 2017

Nikt nie wie, gdzie jest Alezja!, czyli "Wercyngetoryks"

zamiast okładki (źródło)
Autor: Jean Markale
Tytuł: Wercyngetoryks
Tytuł oryginału: Vercingétorix
Tłumaczenie: Hanna Olędzka
Miejsce i rok wydania: Warszawa 1988
Wydawca: Państwowy Instytut Wydawniczy

Dziś będzie może trochę inaczej – bo ani to związane z fantastyką czy czymkolwiek w tych okolicach, ani to w ogóle beletrystyka. Ale sięgnęłam po tę książkę z dwóch powodów: po pierwsze, odkąd pamiętam, miałam ogromny sentyment do Wercyngetoryksa (pewnie niezbyt oryginalne wyznanie osoby wychowanej na Asteriksie). Po drugie, w sumie chodziło mi głównie o risercz.
Przyznam, że od pierwszych stron byłam ogromnie ciekawa tego, jak autor zrealizuje wstępne deklaracje – te bowiem brzmiały mniej-więcej tak: „odmitologizuję postać Wecyngetoryksa. Przyjrzymy się postaci historycznej, a nie francuskiej legendzie”. No i świetnie – mi w najwyższym stopniu o to właśnie chodziło.

W sumie sama nie wiem, czego oczekiwałam: ponieważ o Wercyngetoryksie wiadomo głównie tyle, ile napisał o nim Cezar, większość książki była bardzo obszernym wglądem w historię i kulturę Celtów od początków po pierwszy wiek przed naszą erą. Rozdziały nazwane hucznie „Młodość Wercyngetoryksa” czy „Edukacja Wercyngetoryksa” w istocie były po prostu opisem tego, jak wychowywano i kształcono młodych Galów z wysoko postawionych rodzin. Autor zakłada, że w przypadku naszego głównego bohatera jakoś tak z grubsza to musiało wyglądać.
Takie ujęcie tematu dla mnie – randomowej czytelniczki – ma swoje lepsze i gorsze strony. Z lepszych oczywiście mamy to, że dowiaduję się naprawdę dużo o Celtach, a w szczególności o Galach. Autor opisuje ich mentalność, obyczaje, sporo miejsca poświęca druidom czy strukturze społecznej (podziałowi na fine, tuath, klientów i tak dalej). Są to te elementy, które Cezar w swoich pamiętnikach albo pomijał, albo potraktował nieco po macoszemu, bo ich kompletnie nie rozumiał ze swojej rzymskiej perspektywy.
Wadą jest to, że – jak wspomniałam – ja chciałam właściwie tylko drobnego riserczu o Wercyngetoryksie. Tymczasem przez większą część książki informacji o przyszłym zwycięzcy spod Gergowii musiałam szukać w natłoku innych treści, wyławiać tu i ówdzie zupełnie hipotetyczne scenki i budować na ich podstawie portret bohatera. Tak naprawdę dopiero pod koniec autor rzuca w czytelnika faktami z życia galijskiego wodza.

Ach właśnie, skoro już wspominam o tych hipotetycznych scenkach: miejscami nie ukrywam, że one mnie po prostu bawiły. Autorowi zdarzało się dość srodze popłynąć i w dość rozpoetyzowanym natchnieniu odmalowuje przed czytelnikami scenkę na przykład, jak to młody Wercyngetoryks siedzi przy ognisku po biesiadzie, patrzy w ogień, myśli o tym, jak to chciałby być królem, a w tle podnosi się bard i zaczyna nucić pieśń – i znów lecimy z domysłami, czyli autor bierze faktycznie znaną z irlandzkich dokumentów pieśń, podmienia imiona na pasujące do historii Galów i cytuje. W całości. Zajmuje to półtorej strony, kompletnie nic nie wnosi i jest w sumie ostro zmyślone, no ale mamy ten obrazek złotowłosego galijskiego prawie-wodza, który snuje swoje wielkie marzenia. Teraz pojawia się taka drobna wątpliwość: czy tego typu sceny mają nam naprawdę odmitologizować tę postać?

No i tu docieram do tego, nad czym się tak naprawdę zastanawiam, odkąd skończyłam tę książkę: czy faktycznie Jean Markale pokazał historię, a nie legendę?
Na pewno się starał. Każda hipoteza, nawet te malownicze scenki, wszystko każdorazowo stara się podeprzeć źródłami, sięga do – lepiej udokumentowanej – historii Irlandii i wyszukuje analogie, korzysta oczywiście z relacji Cezara, Strabona i innych historyków rzymskich, a także z dokonań nowożytnych badaczy. Może to kwestia mojego małego oblatania w temacie, ale historia Galów zaprezentowana w Wercyngetoryksie najzwyczajniej w świecie przekonała mnie (kupuję nawet stanowisko autora w kwestii położenia Alezji, choć wiadomo, że nikt nie wie, gdzie jest Alezja, nie ma Alezji i w ogóle co to takiego Alezja?).
Co do samego bohatera, to sytuacja ma się podobnie: każda wzmianka o galijskim wodzu jest osadzona w źródłach. I ja te rzeczy kupuję, nawet jeśli czasem bawi mnie sposób, w jaki Markale o tym pisze (z drugiej strony – może i cośtam mnie rozbawiło, ale grunt, że to zapamiętałam, no nie?).
Wątpliwości obudziły się we mnie tak naprawdę dopiero pod koniec, kiedy złapałam się na tym, że lektura, która przez długi czas była czysto naukowym riserczem, zaczęła jakoś tak budzić emocje i ani się obejrzałam, a czytałam to jak dramatyczne zakończenie wciągającej powieści. A sam koniec, rozdział poświęcony Alezji i zakończenie z triumfem Cezara – to już pozostawiło we mnie ogromną gorycz i smutek. I ze względu na te emocje ciągle usiłuję sama ze sobą ustalić, czy to dlatego, że jednak autor popłynął z legendą, czy też możliwe jest to, że to sama historia tak właśnie wyglądała i tutaj nie trzeba niczego mitologizować, bo to w istocie jest dramat i w istocie budzi się współczucie dla Wercyngetoryksa i żal do innych wodzów galijskich, którzy – jakkolwiek działali w dobrej wierze – doprowadzili do takiego a nie innego zakończenia wojny z Rzymem.

Markale pokazuje Wercyngetoryksa jako świetnego stratega, króla wojowników, szlachetnego, religijnego i honorowego Gala. W bohaterze nie ma miejsca na wady. Jest mocno osadzony w historii, jego życiowe wybory są obudowane kontekstem kultury celtyckiej, ale wciąż pozostaje herosem bez skazy, francuskim mitem (całkowicie absurdalnym, bo wszyscy wiedzą, że współcześni Francuzi nie mają nic wspólnego z Galami). Myślę, że wyszło tu raczej nie tyle odmitologizowanie postaci, ile raczej ten mit został ujęty w racjonalne ramy.
Prawdę mówiąc, jest mi to całkowicie na rękę – gdyby pokazano mi jakieś wady Wercyngetoryksa, byłoby mi chyba jeszcze bardziej smutno, bo on gdzieś już wrósł w moją wyobraźnię jako taki barbarzyński superbohater. Teraz mogę się cieszyć, że to moje wyobrażenie było uzasadnione.

Wercyngetoryks to w sumie szalenie ciekawa i wartościowa lektura – im dalej w las, tym ciekawsza. Może na początku trochę zniechęcają obszerne omówienia poszczególnych celtyckich plemion i ich wzajemnych relacji, ale to wszystko później okazuje się przydatne, kiedy one wchodzą ze sobą w sojusze i konflikty, a między to wszystko uwikłany jest Cezar. Myślę, że rozumiem teraz sporo więcej z tego wycinka historii i z tym nowym spojrzeniem wrócę do spisanej przez Cezara historii wojny galijskiej. Koniec końców, mam parę stron bardzo konkretnego riserczu, z którego zamierzam zrobić użytek.
No i to zakończenie. Zakończenie, które pozostawia we mnie refleksję „Julek, ty penisie”.





Dla Cezara to klęska. Gergowia się nie poddała. Cezar z ciężkimi stratami wycofuje się na północ, w nadziei połączenia się z Labienusem. Jest to więc zwycięstwo Galów, a szczególnie Arwernów. Tryumf Wercyngetoryksa, jedyny, jaki pozna. Ale to tryumf prawdziwy i Rzymianie są w bardzo złym położeniu.

niedziela, 9 lipca 2017

Fraa’s Never Played: Baldur’s Gate II

(źródło)
(gdyby ktoś miał wątpliwości, tytuł notki jest parafrazą tytułu cyklu Tamara’s Never Seen z Channel Awesome)

Historia mojej relacji z Baldur’s Gate jest długa. Mam na myśli: naprawdę długa. Przeogromnie jarałam się pierwszą odsłoną tej gry w 1999 r. – a raczej jej zapowiedzą w jakimś komputerowo-growym czasopiśmie (Komputer Świat, jak mniemam, choć głowy nie dam). I tak sobie marzyłam, że łooooo, no to niebawem sobie pogram! Oczywiście, nie pograłam sobie, bo nie miałam na tyle wypasionego kombajnu, który by tę grę uciągnął. I tak pociąg „Wrota Baldura” na długie lata odjechał.
Z czasem, oczywiście, zupełnie zapomniałam o tej grze. Wróciła do mnie chyba na studiach – i to nawet nie BG, tylko BG II. Zaczęłam grać. Było fajnie. Dziecię Bhaala się przebudziło. Ale z przyczyn, których już nie pamiętam, jakoś przerwałam grę i długo do niej nie wracałam. Potem grałam z Ulvem (a może na odwrót? A może obie próby były z Ulvem? A może w ogóle wszystko mieszam? Nie wiem już sama, tyle było tych podejść…). Ale jakoś się rozmyło i przerwaliśmy. Potem grałam z Ulvem i z Oposem. Ale przerwaliśmy jeszcze szybciej. I tak dalej. Przez kilka lat jedyne, co z tej gry kojarzyłam, to że cholerne dziecię Bhaala się przebudziło. A raczej: „aa, dzieecię Bhaaala się przebudziiiiło”. Serio – nie potrafię o tym fakcie przebudzenia myśleć inaczej, niż z intonacją zastosowaną przez Krzysztofa Kolbergera. Tak, tyle razy zaczynałam tę grę! Jej początek wrył mi się w mózg!
A w ostatnią majówkę z Ulvem spróbowaliśmy po raz kolejny. I tym razem przyświecało nam mocne postanowienie, że uda nam się to przejść.
No i się udało.

Nie ma chyba sensu pisać ani o fabule (na litość Jeżusia, przecież po niemal dwudziestu latach wszyscy możliwi gracze, którzy mogliby być tym tytułem zainteresowani, znają tę fabułę lepiej ode mnie!), ani o tym, że to po prostu świetna gra. Niesamowicie klimatyczna, z rozbudowaną historią, świetnymi postaciami, ciekawymi wątkami pobocznymi, no po prostu wciąga i każe grać dalej. Kurde, wystarczy, że podsunę fragment wpisu na Wikipedii – o tutaj. Serio, to nie jest gra, która wymaga mojego mówienia, że jest fajna.
Ale jednak spędziłam z nią ostatnie dwa miesiące, więc mam potrzebę podzielenia się… cóż, wrażeniami po prostu.

Czyli: Twój mroczny przydomek nie ma szans
w starciu z Janem Jansenem i maścią z rzepy.
Przede wszystkim: członkowie drużyny. Cała ta przygoda byłaby niczym, gdyby nie oni. Ogromne ukłony dla ekipy tworzącej polską wersję językową. Jan Jansen Jana Kobuszewskiego, Korgan Jarosława Boberka (szacun ogromny, bo w życiu bym nie powiedziała, że to Boberek!), Keldorn Marka Perepeczko, Minsc Janusza Marcinowicza i wreszcie narrator Piotra Fronczewskiego (och, któż nie wie, że przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę?) – to po prostu majstersztyk. Nawet do Aerie Jolanty Wilk nie mogę się przyczepić, mimo że ogólnie to strasznie jęcząca postać (wiecie, bolą nóżki, nie podoba się pod ziemią, takie tam…). Bardziej jęcząca jest chyba tylko Imoen Iwony Rulewicz, ale co zrobić – taka postać, akceptuję to. Może nie budzić mojej ogromnej sympatii, ale z całą pewnością trudno byłoby czepiać się tego, jak jest zagrana. Ot, po prostu taki ma charakter. W tym momencie trochę żałuję, że nigdy nie przyłączyliśmy do drużyny Haer’dalisa, bo bardzo chciałabym posłuchać nieodżałowanego Andrzeja Butruka.
Miałam zresztą ogromny dylemat związany z doborem członków drużyny, bo o ile Minsc i Jan Jansen byli pewniakami (hej, podobno gracze narzekają na Minsca – czego w ogóle nie ogarniam – fantastyczna postać, a raczej dwie fantastyczne postacie w cenie jednej, no bo wszak Minsc i Boo!), o tyle na przykład wahałam się, co uczynić z Korganem. Zdecydowanie odpowiadał mojemu stylowi gry (czyli miecz w dłoń i szarża na wroga) i upodobaniom (krasnolud!), natomiast niestety nasze podejścia do świata się nieco rozjeżdżały i w końcu zaczął trochę marudzić, kiedy dobiliśmy do heroicznej reputacji. Z pewnym żalem ostatecznie wymieniłam go na Keldorna, ale paladyn koniec końców okazał się zupełnie satysfakcjonujący, w dodatku fajnie się dogadywał z Minskiem.
Pomarudzę natomiast na moją własną postać: wybrałam sobie bowiem zabójcę magów. Po przejściu całych Cieni Amn muszę powiedzieć, że jedyna wyraźnie widoczna cecha tej klasy to niemożność noszenia magicznych przedmiotów. Teoretycznie powinnam mieć jakieś zwiększone odporności na magię i bonusy do walki z magami, ale doświadczenie pokazało, że rzucali na mnie swoje zaklęcia jak chcieli i jakoś w ogóle nie odczułam plusów płynących z mojego wyboru drogi życiowej.
Boo taksuje badawczym spojrzeniem Desharika.
Boo zna się na ludziach. Osądom Boo można ufać.
Zresztą, podejrzewam, że moje życiowe wybory w ogóle nie ułatwiały nam rozgrywki. Mogłoby być łatwiej, gdybym na przykład przez większość gry nie trzymała się kurczowo biegłości w toporach (bo krasnolud! Krasnoludy walczą toporami!), bo kiedy wreszcie zdobyliśmy Crom Faeyr, mogłam co najwyżej używać go jako przycisku do papieru. Pewnie też nie trzeba było do niemal końca gry kazać Minscowi walczyć Lilarcorem, ale kamaaan, to był gadający miecz! Był uroczy! Tym sposobem Minsc był nawet nie dwiema, a trzema postaciami w cenie jednej! No i od Lilarcora po raz pierwszy usłyszałam o Księżycowym Ostrzu, którego wszak później szukaliśmy.
Ale myślę, że jednak pod wieloma względami świetnie rozumieliśmy się z grą. Ot, na przykład kiedy drowy opowiedziały nam smutną, smutną historię o tym, jak to ustawili tron na dachu Pałacu i skończyło się to tragicznie dla Matriarchy, a potem zapytały, czy wiem, jaki z tego morał – ja, w sumie w żartach, powiedziałam, że morał brzmi „nie ustawiać tronu na dachu z trawy”. I jakież było moje zdumienie, kiedy właśnie to powiedział Jan, a co więcej – drowy to potwierdziły! Tak, z tej przykrej historii właśnie taki płynie morał: nie ustawiać tronu na dachu z trawy. To takie proste i takie piękne. I ta gra w wielu punktach właśnie tak zaskakuje rozsądkiem. Tam, gdzie człowiek spodziewa się jakiegoś wzniosłego badziewia, nagle dostajemy coś totalnie życiowego, aż zabawnie niepasującego do całej otoczki.
Ale humor przejawia się zresztą nie tylko w tych zaskoczeniach. Baldur’s Gate II obfituje po prostu w taką mniej i bardziej prostą radość, czy to kiedy spotykamy drużynę Drizzta, która szuka różowego młota (którego kolor stanowi podstawę do płomiennego sporu), czy kiedy Jan mówi… no, cokolwiek o rzepie. A Jan ma naprawdę dużo do powiedzenia o rzepie. Wiedzieliście, że rzepa, prócz świetnego smaku, posiada także cudowne właściwości lecznicze?
Naprawdę chciałam wrzucić jakieś poważne screeny,
ale chęci chęciami, a wyszło jak zwykle.
Poza tym, miałam swoją twierdzę. I to też było szalenie fajne. Rozwiązywałam lokalne spory i zbierałam podatki. Choć jak teraz o tym myślę, to pod koniec jakiś lord mi fikał, że te ziemie należą do niego i że następnym razem przyjdzie ze swoją armią – i jakoś chyba nigdy nie wrócił… Cóż, tak czy owak ja się zastanawiam, co on chce z tą armią osiągnąć. Kaman, zabijaliśmy smoki, demony, wybiliśmy co najmniej dwie cywilizacje (drowy i rybo-ludzi) i kilka sekt. Serio, ale ten lord to może nam naskoczyć.

Jeśli miałabym się naprawdę czepiać, to powiedziałabym, że pod koniec chyba twórcy już trochę mieli wywalone. Takie wrażenie tknęło nas po raz pierwszy, kiedy spojrzeliśmy na nazwy lokacji na mapie. Bo wiecie, dawniej to były miejsca typu „Dom Jansenów”, „Tawerna pod Miedzianym Diademem” i tak dalej. A pod koniec lokacja potrafiła nazywać się „Tak, przyłącz się do mnie” albo „To nie ze mną powinieneś podróżować, Haer’dalisie”. Mam też wrażenie, że w końcówce interpunkcja dialogów czegoś się nawdychała i stała się już totalnie nieprzewidywalna. Przecinki atakowały w najdziwniejszych miejscach, za to nie było ich w miejscach – zdawałoby się – oczywistych. Trochę jakby twórcy uznali „oj dooobra, po tylu godzinach gry i tak żaden gracz już nie będzie na to zwracał uwagi”.

Co ja jeszcze mogę mówić? To świetna gra, z którą każdy, kto w ogóle lubi tego typu rozrywkę, powinien się zaznajomić. Nie zostawiła po sobie kaca i jednak wciąż w moim prywatnym rankingu Syberia zajmuje pierwsze miejsce, niemniej człowiek się niesamowicie przywiązuje do tych postaci i wciąga w historię, nawet jeśli jej część to dramat krasnoludów pod tytułem "kopaliśmy sobie i dokopaliśmy się zbyt głęboko, a z tej głębi wyskoczył potwór" (OMG TEGO JESZCZE NIE GRALI!). I już się nie mogę doczekać Tronu Bhaala, bo jakoś tak nawet nie mogę sobie wyobrazić sytuacji, że nie mam w perspektywie żadnego Baldura do pogrania. Na dwa miesiące stał się dość często pojawiającym się elementem naszego życia i jest trochę jak… no dobra, może nie członek rodziny, ale w każdym razie bardzo fajny współlokator.





Jan: Ach, intryga się zagęszcza. Podobnie jak spora miska zupy z rzepy, jeśli pozwoli się jej stać przez odpowiedni czas. Zwykle trwa to tydzień, chociaż papa zawsze narzekał na smród, więc skróciliśmy to do półtora dnia. Nie smakuje jednak tak samo, co oznacza, że nie można po prostu olewać tradycji. Kiedyś zrobię jej trochę dla ciebie i Imoen, jeśli pozwoli na to czas. Nie pożałujesz tego!

sobota, 8 lipca 2017

Śpiewające zwierzaki albo "Księga dżungli"

(źródło)
No co no? Księgą dżungli z 2016 r. w reżyserii Jona Favreau byłam zainteresowana od samego początku. To film z naprawdę fajną obsadą przecież! A ja ten tytuł zawsze lubiłam i za dzieciaka robiłam dżunglę plastikowym zwierzątkom na zielonym dywanie, i w ogóle. Teraz jak o tym myślę, to nie wiem, czego ja się spodziewałam – przecież Favreau to gościu odpowiedzialny między innymi za Kowbojów i obcych. I przyznam, że się trochę zaczynam obawiać The Orville, ale to nie zmienia faktu, że na pewno dam serialowi szansę.
Enyłej.

O czym jest Księga dżungli, każdy chyba wie, nie ma więc za bardzo sensu się zastanawiać nad tym, dlaczego u licha pantera podrzuciła małego człowieczka wilkom. Jak wspomniałam, film miał naprawdę świetną obsadę i to od niej zacznę: Bill Murray (!) jako Baloo, Ben Kingsley jako Bagheera, Idris Elba (!!) jako Shere Khan i Christopher Walken (!!!!!!!!) w roli króla Louie – serio: czego, kurde, chcieć więcej? W dodatku bardzo mi się podobało, jak twarze zwierząt są podobne do twarzy aktorów. Jeśli ktoś nawet nie rozpoznałby po głosie (co byłoby dość trudne, szczególnie w przypadku Murraya i Walkena), to w pyszczkach odbijała się cała fizjonomia człowieka podkładającego głos. Myślę, że w tym punkcie film musi niesamowicie tracić przy dubbingu.
Te postacie są fajne – dokładnie takie, jakie być powinny, jak się je pamięta z kreskówek. Za wyjątkiem Kaa (Scarlett Johansson), bo jestem całkowicie przekonana, że zarówno w filmie animowanym Disneya jak i w japońskim serialu (a wychowałam się nawet bardziej na tym animcu niż na klasycznej pełnometrażówce) wąż był samcem.
To, co w jakiś sposób mnie uderzyło, to że ta dżungla jest mocno kameralna: tak, są stada antylop, słoni czy małp (choć nie wiem, przykładowo antylopy kojarzą mi się mało dżunglowo… ale powiedzmy, że chodzi nam tu o dżunglę i okalające ją sawanny), jest stado wilków… całe jedno. A także: jeden misiek, jeden tygrys, jedna pantera. Serio: czy w scenie przy wodopoju są na ten przykład inne pantery? Jeśli chodzi o tygrysy, to przynajmniej w jednym momencie wspomina się, że Mowgli (Neel Sethi) jest ścigany nie przez jakiegoś tam tygrysa, tylko przez samego Shere Khana. Okej, czyli możemy zakładać, że w ogóle istnieją jakieś inne, nawet jeśli nigdy ich nie widzimy. A taki Bagheera to sprawia wrażenie ostatniego przedstawiciela gatunku.

(źródło)
No i najgorsza sprawa: śpiewanie. Z jakiegoś powodu twórcy uznali, że będzie dobrze, jak zwierzaki będą śpiewać. Spoko – w kreskówce to się sprawdza. Ale problemem najnowszej Księgi dżungli jest to, że nie jest kreskówką. Jest realistyczny. Zwierzęta wyglądają dokładnie tak, jak powinny wyglądać w naturze. Już dostatecznie dziwne było to, że gadały, no ale trudno byłoby to zrobić inaczej, więc dobra. Natomiast Bill Murray śpiewający jako Baloo był już rażąco słaby. I nie zrozumcie mnie źle, zawsze chętnie usłyszę, jak Christopher Walken robi u-u-u!, ale pod maską wielkiego orangutana – to było po prostu okropne. Do tej realistycznej oprawy wizualnej te głupoty kompletnie nie pasowały. Postaci rysowanej wybacza się jednak dużo więcej niż takiej, która chce uchodzić za realistyczną. Stąd też myślę sobie, że w ogóle robienie aktorskiej wersji Księgi dżungli to z gruntu fatalny pomysł.

Kolejnym problemem filmu jest sam Mowgli. Dobra, kompletnie go nie pamiętam z kreskówek (kamaaaaan, kto by się przejmował dzieciakiem – wiadomo, że to się oglądało dla zwierzątek!), ale tutaj mnie jednak mocno drażnił. Właściwie trudno mi mieć pretensje do młodego aktora, chyba robił dość nieźle to, co kazali mu robić. Ale ta postać to bardzo oczywista dama w opresji. Równie dobrze mogłaby go zagrać Mila Kunis. Jest po prostu przerzucany z kąta w kąt i co chwilę ratuje go inny mieszkaniec dżungli. Trochę jak Artema w Metrze 2033. Sam dzieciak właściwie nic takiego nie robi i trudno mi stwierdzić, dlaczego w ogóle wszyscy tak się wokół niego uwijają. Kurde, to tylko jeden dzieciak. Rozumiem jeszcze wilki, no bo dla nich to był syn (który tak na marginesie nie sprawiał wrażenia, jakby szczególnie tęsknił za rodziną po tym, jak ją opuścił). Baloo go wykorzystywał do zdobywania jedzenia, więc to w ogóle dość patologiczna relacja była jak dla mnie i nie bardzo kumam, czemu Baloo ostatecznie tak strasznie zaczął się dla dzieciaka poświęcić. Za ten miód? Serio? Bo przecież oprócz tego, to ja nie wiem, co niedźwiedź zobaczył w tym dzieciaku. A Bagheera? Czego chciał od niego Bagheera? Nie rozumiem tej postaci. Lubię, ale nie rozumiem.
(źródło)
Mowgli przez długi czas nic nie robi. Potem buduje parę rzeczy i to ma nam chyba powiedzieć, że jest sprytny. No… no dobra, jak na wilka to jest. Tyle tylko, że jest człowiekiem, więc w sumie trudno tu mówić o jakimś szczególnym sprycie. Robi to samo, co robili jaskiniowcy: zaczyna budować rzeczy.
A potem dostajemy rozwałkę. I to był chyba najgorszy moment. Bo film każe mi uwierzyć, że wszyscy nagle pokochają Mowgliego za uśmiercenie Shere Khana. Shere Khana, który tak naprawdę jedyne, czego chciał, to zabić Mowgliego. To nie był problem antylop, niedźwiedzi ani pancerników. W razie czego widziałam w tym filmie sporo zwierzaków, które spokojnie pozbyłyby się tygryska, gdyby za bardzo brykał (Ha! Widzieliście, co tu zrobiłam?). A więc tak: mamy niezależnych świadków, którzy nagle uwielbiają jakąś postać tylko dlatego, że ta postać wygrała w konfrontacji ze swoim – i tylko swoim – wrogiem. Jakby tego było mało, Mowgli przy tej okazji podpala dżunglę. Ale jakoś nikomu to nie przeszkadza. Bo co? Bo później pomoże ją ugasić? Kaman, nie byłoby potrzeby gaszenia, gdyby nie zaprószył ognia! To wszystko przypomina mi trochę Fantastyczną Czwórkę z 2005 r.: bohaterowie właściwie nic nie robią, a pod koniec zażegnują zagrożenie, które dotyczyło tak naprawdę tylko ich i które tak po prawdzie sami spowodowali. Ale hej, to superbohaterowie, z jakiegoś powodu tłum ich uwielbia.

Wychodzi mi, że może jestem za stara na ten film. Obejrzałam ze względu na kilku aktorów i pod tym względem się nie zawiodłam. Jeśli chodzi o całą resztę – uważam, że ten film jest głupkowatym niewypałem i szkoda na niego czasu. No, chyba że ktoś bardzo chce usłyszeć Walkenowo-małpie u-u-u!




– You're the man-cub who wants to stay in the jungle.
– How do you know that?

– Kid, I got ears. My ears got ears. Only I can protect you.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...