środa, 4 grudnia 2013

Fraa w czytelni (62) - "Po moim trupie"

Autor: Magdalena Owczarek
Tytuł: Po moim trupie
Miejsce i rok wydania: Charleston 2013
Wydawca: CreateSpace

Zgodnie ze złożoną swego czasu deklaracją: INAUGURUJĘ WYLEWANIE ŚWIEŻEGO BETONU.
No, choć akurat dziś ten epitet „świeży” trochę nie gra w kontekście tego, o czym chcę wspomnieć. Ale nieważne.

Kilka razy wspomniałam już o NaNoWriMo. A także o tym, że napisawszy w listopadzie 50 tys. słów można się wydać via CreateSpace. Niby to tylko selfpublishing, no ale potem ma się powieść sprzedawaną na Amazonie, a to daje +18 do lansu. Macałam już takie wydane NaNoPowieści – cóż, zazwyczaj swoje. Frajda jest, ale wciąż nie wiedziałam, jak to jest z perspektywy czytelnika. 
Po moim trupie Magdaleny Owczarek wpadło mi w ręce jak NaNoZbawienie. Od razu właściwie przykuło moją uwagę: rewelacyjny tytuł, świetna okładka, fantastycznie zrobione wnętrze. Ta książka po prostu wyróżnia się z tłumu.
A treść? No cóż, jak łatwo się domyślić, będzie jakby martwawo. Konkretnie: zombiaki. A mój stosunek do zombiaków jest właściwie trudny do jednoznacznego określenia. Z jednej strony zombie same w sobie niezmiernie mnie bawią, tematyka funeralna jakoś zawsze budziła mój niezdrowy sentyment, śmieszne obrazki z chodzącymi trupami uważam za zdecydowanie śmieszniejsze od tych z dziećmi, a jakbym mogła, zgromadziłabym w domu zapas puszek na wypadek zombie apokalipsy. Ale jednak nie mam serca na przykład do zombie-filmów. Prawdę mówiąc, jedyny, który mi się podobał z tej konwencji, to Wysyp żywych trupów. Cała reszta jest albo głupia, albo fuj. Najczęściej jedno i drugie. Tutaj po raz pierwszy miałam zmierzyć się z zombiakową literaturą.

Młoda bohaterka i narratorka zarazem, Karolina, opowiada swoją historię – historię wrocławianki, która przeżyła zombie apokalipsę siedząc zabarykadowana we własnym mieszkaniu na siódmym piętrze. To znaczy – w ten sposób przeżyła parę pierwszych dni apokalipsy. Potem okazało się, że trzeba wyjść uzupełnić zapasy… i wraz ze spotkaniem Radka wszystko się zmieniło. Nie, to tylko brzmi jak tanie romansidło, spokojnie.

Mam z tą książką mały kłopot. Z jednej strony mamy te zombiaki: dość klasyczne, zarażające przez krew, głupie i niezbyt mobilne, ale występujące w zastraszających ilościach. Z drugiej – ludzi. Tych, którzy przeżyli. Naturalnie to na nich koncentruje się opowieść, a żywe trupy są tłem, falą zalewającą bohaterów ze wszystkich stron. Ten efekt ogólnie wyszedł bardzo fajnie. Jest wrażenie oddzielenia przez zombie od reszty świata, jest poczucie zagrożenia, no bo one są dosłownie wszędzie – jest też kilka normalnych trupów, w razie gdyby czytelnik nie był przekonany, że zombie bywają niebezpieczne. Ale to wrażenie od czasu do czasu się załamuje pod ciężarem absurdów – z rodzaju tych, które stanowią chyba odwieczną bolączkę historii o zombie apokalipsie. Na przykład: one są powolne. Tak bardzo powolne! Jakim cudem niby zdołały się rozmnożyć do tego stopnia, żeby w ogóle być zagrożeniem? Skoro jedna osoba (zgoda, osoba dość wyjątkowa na tle innych bohaterów, ale wciąż jedna!) przechodzi przez całe hordy zombie jakby szła na grzyby, nie uświadamiając sobie w ogóle, że ktokolwiek może mieć z nimi problem (z zombiakami, nie z grzybami), to ja się zaczynam zastanawiać: a wojsko? A jakiekolwiek inne służby wyszkolone do tego, żeby przerabiać potencjalnego wroga w mielonkę? Wszyscy byli na jakimś kolektywnym L4, kiedy akurat wybuchała zaraza, że nasi martwi przyjaciele tak się namnożyli? To okropnie zgrzyta. Człowiek czyta i zastanawia się „hej, ale jakim cudem do tego w ogóle doszło?”. Przez naprawdę długi czas lekturze towarzyszy mimo wszystko nadzieja. Bo tu i ówdzie pojawiają się sugestie, że aha!, są jakieś haczyki, za tym wszystkim stoi jakiś potężny twist. Ale nagle natknęłam się na epilog, pustą stronę, a potem już tylko okładka – i zostałam sama, bez długo wyczekiwanego twista. Siedziałam i się zastanawiałam: „Ej, ale co z tymi wszystkimi wzmiankami później się dowiedziałam czy inne tak bardzo się myliliśmy? To już?!” – bo powieść się urywa. To znaczy samo w sobie zakończenie jest ładne i zgrabne, ale urwane w kontekście moich oczekiwań.
Jak wspomniałam, to jest NaNoPowieść. Ja od razu zaczynam się zastanawiać, czy nie było tak, że plan co prawda Autorka miała, ale w pędzie jakoś go nie do końca zrealizowała, może częściowo zarzuciła. Podobną wątpliwość miałam ze wstydliwym epizodem z samochodem. W mojej głowie zaświeciła lampka: „bohaterowie nie pomyśleli? Czy autorka?” Wiem, że to się w NaNo zdarza. A szkoda, bo solidny, wyjaśniający nieco twist fabularny byłby świetnym kopem na zakończenie najzwyczajniej w świecie fajnej, wciągającej nawalanki z zombiakami.
No tak – bo abstrahując od tego mojego marudzenia tam wyżej, Po moim trupie jest po prostu świetnym czytadłem z całym wachlarzem wyrazistych i różnorodnych postaci, z podejmowaniem bardziej lub mniej mądrych decyzji i z chlapiącymi zombie-flakami. Wciąga się ten tekst błyskawicznie, a dodatkowym plusem dla mnie jest osadzenie akcji we Wrocławiu – czyli u nas, w Polsce, na naszym podwórku. Przypuszczam, że czytelnik z Wrocławia miałby jeszcze więcej radochy, mogąc właściwie samemu podążać śladem bohaterów.

Ach, skoro wspomniałam o różnorodnych postaciach: w większości bohaterowie są fajni. Sebastian totalnie kupił mnie recytowaniem jednej z katylinarek, które tak bardzo uwielbiam. Czarek był doskonały z tym swoim natchnionym poetyckim Wielkim Planem. I tak dalej. Najsłabszym ogniwem okazała się… Karolina. Wkurzała mnie właściwie od samego początku. Mam niską tolerancję na takie zagęszczenie przekazu „Co wy wiecie o życiu, ja byłam w Afryce, biczyz!” w jednej powieści. W którymś momencie na widok słowa „Afryka” miałam ochotę strzelać. Potem się to uspokoiło, więc doszłam do wniosku, że albo ja się uodporniłam, albo to był taki zamysł, żeby stworzyć wyrazistą postać. Może i wkurwiającą, ale wyrazistą. Tyle tylko, że Karolina jest tak naprawdę mocno mdła. Ok, jest twarda i była w Afryce, ale tak poza tym…? Ma sporo szczęścia. Ale czy ma jakieś pasje, jak choćby Czarek i Radek? Nie zauważyłam. Fakt, narratorka opowiada czytelnikowi historię tego, jak przeżyła zombie apokalipsę, a to nie daje wielu sytuacji sprzyjających wyznaniom, że tak w ogóle, to uwielbia haftować sowy. Ale ja po prostu nie czułam z Karoliną totalnie żadnej więzi. Powieść wciągnęła mnie ze względu na całą resztę postaci, ale nie na nią – co równie dobrze może wynikać z, zawsze przecież kulawej, kwestii gustu.

Prawdę mówiąc, kiedy zaczynałam czytać Po moim trupie, moja główna obawa dotyczyła redakcji i korekty tekstu. Tymczasem spotkało mnie tu szalenie miła niespodzianka – oprócz paru literówek i jednego czy dwóch powtórzeń, to jest naprawdę dobrze napisane. Co bardziej niepokojące: całościowo nie stoi wcale niżej od tekstów, które serwują nam za ciężkie pieniądze „poważne wydawnictwa”. W dodatku autorka ewidentnie nie ma problemów z ubieraniem myśli w słowa, bo pojawiają się świetne frazy, budujące sceny, które zapadają w pamięci. Mimo że to „tylko” NaNoPowieść o zombiakach.

Co ja tu jeszcze mogę rzec? Powieści takie jak ta uświadamiają człowiekowi kilka rzeczy: 
  • z akcji typu NaNoWriMo może wyniknąć coś dobrego (ot, np. fajna powieść do poduszki),
  • powieść pisana w miesiąc wcale nie musi ssać, tak jak to mogłoby się wydawać,
  • mamy ludzi, którzy piszą fajnie i niegłupio, teraz tylko świat musi o nich usłyszeć.
Mam szczerą nadzieję, że będę miała okazję przeczytać jeszcze wiele NaNoPowieści, a także jeszcze jakiś inny dłuższy tekst Magdaleny Owczarek. Przedtem czytałam tylko jedno jej opowiadanie, które – co tu kryć – nie przypadło mi do gustu. Zwalam to na obcą mi tematykę. Tutaj sprawa miała się inaczej i poza dwoma głównymi zarzutami (ucięte zakończenie i wzbudzająca moją niechęć Karolina) powieść Po moim trupie wspominam bardzo, bardzo dobrze. Uznaję pierwsze literackie spotkanie z zombiakami za udane. 




Drgawki w końcu ustały; obserwowałam, jak powoli zbiera się znowu do kupy, wspiera o krawędzie łóżka, podgina kolana, próbuje unieść głowę. Przypominało to trochę próby odzyskania równowagi po mocnym uderzeniu w głowę: szybki restart funkcji motorycznych i kompletne przeklasowanie błędnika.

sobota, 30 listopada 2013

NaNoWriMo 2013 - finał


To dziś.
Ostatni dzień NaNoWriMo 2013. Koniec tegorocznej imprezy. Z jednej strony żal, bo to niesamowicie fajne doświadczenie, z drugiej – wreszcie będę mogła zacząć sypiać. No i od jutra ruszamy z maratonem Star Trekowym, więc rozrywek nie zabraknie, o! No i nie wolno zapominać, że teraz redakcja, korekta, rysowanie obrazków i takie tam, potrzebne do wydania się w CreateSpace. Czyli tak naprawdę dopiero teraz czeka nas harówka. No ale już nie na czas, toteż ponownie otwieram bloga.

A jak przebiegało samo pisanie?

9 listopada – napisałam 50 tys. słów (czyli osiągnęłam cel NaNoWriMo)
20 listopada – napisałam 70 tys. słów (czyli osiągnęłam swój prywatny cel)
25 listopada – zweryfikowałam wynik na stronie NaNo i zostałam oficjalnie odhaczona jako winnerka.
Wszystko dość gładko. No, oczywiście były huśtawki nastrojów, plus w tym roku nie byłam na ani jednym WIPie, Kick Offie i pewnie na TGIO też mnie nie będzie, nie mam też NaNoPakietu ani nic, ale trudno. Na szczęście na odległość też się można jarać!



No i w tym roku pisałam sobie codzienne meldunki z pola bitwy. Dziś je zebrałam w jeden pakiecik – cóż, trochę tego wyszło… Ale i tak mam frajdę, kiedy to czytam, muehehe.



poniedziałek, 28 października 2013

NaNoWriMo 2013


Wszyscy wokół mnie już powoli żegnają się z rodziną i znajomymi, wypełniają kawą termosy i układają na biurkach motywacyjne czekoladki. Z okien dolatują dźwięki coraz staranniej dobranych playlist. Po prostu nie da się nie zauważyć, że naprawdę zbliża się ten czas: czas NaNoWriMo 2013.
Ja jeszcze w ostatniej chwili dłubię konspekt. Zarys fabuły już mam, siedzę nad detalami, bo nie chcę się w listopadzie na nich jakoś okrutnie wyłożyć. Być może wcale z nich nie skorzystam, może akcja poleci w innym kierunku, ale nie szkodzi: w razie kryzysu chcę mieć po prostu gotową jakąś wersję awaryjną. 
A ono się pali! będzie trzecią częścią mojego – wciąż beztytułowego – cyklu NaNoFantasy. Dla odmiany będzie jednak space operą. Bo mogę! 

 ***

Nad światem feniksów wisi zagłada, po której nikt już nie narodzi się na nowo. W takiej sytuacji jedyne, co może zrobić Złotousty, to wsiąść do pociągu. Kosmicznego pociągu. Dowodzonego przez nie do końca poczytalnego kapitana Botree, który powstawał z popiołów chyba o raz za dużo.
Ale dokąd się udać, kiedy wokół tylko zimna i obca pustka?
W takiej sytuacji nawigacją może zająć się nawet nastoletnia pasażerka na gapę. W końcu co może pójść źle? Nikt przecież nie wciągnie cywilnej ciuchci w wojnę. Ani nie zmusi do lądowania na lodowatej, wrogiej planecie. A już na pewno nie pomyli pasażerów z ważną delegacją dyplomatyczną.

Ha. Ha. Ha.
Prawda?

Będą wybuchy. 

***

Ci, którzy czytali moje NaNo 2011, Który tchnieniem stworzył Lewiatany, znają już Złotoustego. Ci, którzy nie czytali – zapewne nie sięgną do NaNo 2013, bo i po co? :D

Jaram się jak głupia, a ponieważ nie mogę jeszcze zacząć pisania (jeszcze trzy dni, ach ach…), produkuję fanarty. Ktoś mógłby powiedzieć, że trudno narysować fanarta do tekstu, który jeszcze nie istnieje – ale to nieprawda. Po pierwsze dlatego, że kapitan Botree to autofanart (NaNoWriMo – wyzwól swojego Wewnętrznego Grafomana!), po drugie dlatego, że Pani Kapitan została opisana przez Autorkę, więc najważniejsze rzeczy wiedziałam.

Niniejszym żegnam się z Państwem na jakiś miesiąc. Nie wykluczam, ma się rozumieć, że się odezwę, ale jest to wysoce mało prawdopodobne. Tym mniej prawdopodobne, im wolniej będzie się posuwać pasek na tym takim niebieskim na u dołu menu po prawej. O ten:



Przy czym moje prywatne wyzwanie na ten rok: napisać 70 tysięcy słów.
Życzcie mi powodzenia i wytrwałości, będzie potrzebne jedno i drugie!
Pani Kapitan (Siemowa)

Kapitan Botree (mój)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...