sobota, 9 września 2017

Powrót na Pandorę: Tales from the Borderlands

(źródło)
Moja przyjaźń z Borderlandsami jest dość skomplikowana. Bo ja naprawdę bardzo tę grę – a raczej dwie gry, jeśli nie liczyć presequela, z którym akurat nie miałam do czynienia – lubię, tylko kurde jakoś z przejściem ich jest mi ciągle nie po drodze. W dużej mierze rozbija się o to, że rozgrywka jest dość monotonna: dostaję questa, mam zabić pierdylion skagów albo psycho, potem oddaję questa i biegnę bić innych psycho. Do tej pory nie starczyło mi cierpliwości, choć przecież historia mnie ciekawi, a Handsome Jack to w moim prywatnym rankingu jedna z fajniejszych postaci.
No i Borderlandsy mają intra. Mają jedne z najbardziej działających openingów, jakie kojarzę. To nie jest tak po prostu „fajne” czy „niefajne”. Ja oglądam intro dowolnej części Borderlandsów i tu i teraz chciałabym grać. To jest totalnie podstępne, bo wiem, że to tylko chwilowa słabość i po szóstym queście „idź tam i zabij to stado” mi się znudzi i porzucę grę na rzecz innych rozrywek.
I tu na odsiecz przybiegło Telltale Games – studio, które wyspecjalizowało się w robieniu gadanych przygodówek osadzonych w rozmaitych znanych i lubianych uniwersach: mamy od nich Batmana, Walking Dead, mamy też Borderlands.
Bez zbytniego przeciągania: Tales from the Borderlands to dla mnie wyekstrahowana cała fajność Borderlandsów, która pozwala zanurzyć się w świecie, poznać bohaterów, przeżyć przygodę – bez nużącego, powtarzalnego strzelania do wszystkiego, co się rusza i na drzewo nie ucieka.

screen z gry
W grze podążamy śladem dwojga bohaterów: Fiony, zawodowej oszustki, i Rhysa – pracownika korporacji Hyperion, fana Handsome Jacka, a przede wszystkim: gościa wyposażonego w cyberwszczepy. Hej, dajcie mi bohatera z cyberwszczepami i będę przeszczęśliwa. Serio, co mogło pójść źle?
To znaczy przyznam, że na samym początku miałam nieco obaw, bo odniosłam wrażenie, że Rhys ma być trochę takim comic reliefem i pierdołą, a prawdziwą bohaterką zostanie Fiona. Na szczęście gra bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Oczywiście, Rhys ma swoje lepsze i gorsze chwile, ale obie postaci są fajnie zgrane – trochę zabawne, a trochę jednak po prostu dobre w tym, w czym się specjalizują. A tak naprawdę Rhys jest nawet trochę badassem, choć to tylko przebłyski. W każdym razie to bohater, który zdecydowanie ma potencjał. Nie mogłam też koniec końców nie polubić Fiony w tym jej kapelutku i z coraz wyraźniej rysującym się parciem na karierę Vault Huntera. Dodatkowo dostajemy pakiet postaci pobocznych, takich jak siostra Fiony – Sasha, a także kolega Rhysa z korporacji – księgowy Vaughn. No i całą galerię postaci jeszcze bardziej pobocznych, gdzie przy większości z nich kwiczałam radośnie jak debil, bo w dużej mierze to bohaterowie, których mieliśmy okazję poznać w „podstawowych” Borderlandsach. Przede wszystkim moją radość wzbudziło pojawienie się Zer0, ale dostajemy też Shade’a, Mordecaia i Bricka, Scootera (nawet jeśli tak naprawdę nigdy nie byłam jego fanką), a przede wszystkim: Handsome Jacka. I oni wszyscy są po prostu świetni.
Nie mogę też nie wspomnieć o Loader Bocie. Loader Bot z miejsca stał się jedną z moich najulubieńszych postaci w tej grze i dość szybko zaczęłam podporządkowywać rozgrywkę temu, żeby jemu było miło (tu muszę napomknąć, że gra w normalne Borderlandsy już nigdy nie będzie taka sama…).

screen z gry
Jeśli miałabym narzekać na coś w Tales…, to byłyby to dwa drobiazgi: po pierwsze, trochę mnie irytowało wciskanie wątku romantycznego w Rhysa i Sashę. No bo serio, ich tak naprawdę nic nie łączyło. Gdzie tylko się dało, przycinałam więc te zapędy twórców, bo w moim odczuciu więcej chemii było między Sashą a Augustusem niż nią a Rhysem. Po drugie, trochę im nie wychodziły dramatyczne czy wzruszające momenty. Głównie utkwił mi w pamięci motyw pierwszej śmiertelnej ofiary wyprawy na Hyperiona, kiedy gra podsuwała mi same głupie rozwiązania, a ja miałam ochotę kopnąć moich bohaterów w tryćka (czymkolwiek byłyby tryćka), bo przecież spokojnie można było cały ten epizod przejść bez ofiar śmiertelnych. Miałam wrażenie, że zgon był tam na siłę, tylko po to, żeby… no, żeby był. I żeby wzruszał. To tylko jeden przykład, ale ogólnie Tales... nie radzi sobie z dramą. Od czasu do czasu próbuje, ale jak dla mnie - to zupełnie zbędne i niezbyt udane.
Innym problemem była sprawa techniczna: gra nie śmigała mi w rozdzielczości 1920x1080 na pełnym ekranie. W którymś momencie pojawiał się po prostu biały ekran i niby wszystko słyszałam, ale obrazu niet. Podjęłam kilka różnych prób ogarnięcia sytuacji i zdaje się, że ostatecznie pomogło zmniejszenie rozdzielczości (dowolna poniżej tej wyżej wymienionej) i uruchomienie gry w oknie.

W przeważającej większości jednak świetnie się bawiłam podczas gry.
Przede wszystkim, szalenie mi się podoba sama idea, to znaczy oparcie całości na dialogach i rozwój gry mocno zależny od tego, jak te dialogi poprowadzimy i jakie podejmiemy decyzje. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że przynajmniej raz jeszcze będę chciała przejść Tales…, bo na pewno chciałabym parę wątków rozegrać inaczej – i to jest takie bardzo fajne, że znajomość głównej fabuły absolutnie w niczym tu nie przeszkodzi.
Podoba mi się, że rozchodzi się bardziej o relacje między postaciami, a nie o zabijanie potworów. Walki niby jakieś są, ale albo stanowią element cutscenek, albo przypominają raczej Dance Dance Revolution niż faktycznie sceny akcji w grze. To znaczy owszem, można zginąć – ale śmierć zupełnie w niczym nie przeszkadza, autozapis jest dość częsty, ogólnie poziom frustracji pozostaje na mocno niskim poziomie. Historia zaś jest ciekawa, intryga stopniowo się zagęszcza i coraz mocniej wciąga, a Handsome Jack… no cóż, jest Handsome Jackiem. Uwielbiam.
No i jest jeszcze humor - bardzo mocny punkt gry. Nie przerabia rozgrywki w parodię, ale jednocześnie jest go dość dużo, by po prostu było fajnie i zabawnie. I żeby warto było klikać wszystkie elementy otoczenia w poszukiwaniu urokliwych opisów, które może nie wniosą nic w intrygę, ale tak zwyczajnie rozbawią.

screen z gry
Wizualnie Tales from the Borderlands jest po prostu ładne. Borderlandsowa niby-kreskówkowa stylówa chyba mi się nie znudzi, a dodatkowo mamy tu piękne widoki i całkiem malownicze sceny z udziałem kosmosów i nie tylko. Zazwyczaj pojawiają się gdzieś w okolicach openingów kolejnych epizodów, wpisując się w opisaną wcześniej tendencję Borderlandsów do kupowania mnie czołówkami. Muzycznie też Tales… nie odstaje od pozostałych przygód na Pandorze. Jest po prostu bardzo przyjemnie.

Chciałabym powiedzieć o tej grze coś więcej, ale nie umiem. Jest po prostu fajna. Daje mnóstwo dużo frajdy – zarówno jeśli przeszło się wcześniejsze części Borderlandsów, jak i kiedy jest się świeżynką. Ot, wciąga w różny sposób: czy to jako rozwinięcie historii, którą znamy i lubimy, czy tez po prostu jako fajna przygoda.
Prawdę mówiąc, bardzo chętnie powitałabym kolejną grę spod znaku Borderlandsów i Telltale Games, choć o ile mi wiadomo, nie zapowiada się na to. Niemniej było to dla mnie idealne połączenie, pozwalające wyciągnąć to co najlepsze z tytułu, z którym miałam do tej pory pewien problem. Aż szkoda, że całość kończy się na pięciu epizodach. Cóż – zawsze to lepiej mieć pięć epizodów niż nie mieć pięciu epizodów. Razem to już dziesięć epizodów.
Fraa poleca.



czwartek, 31 sierpnia 2017

Przygoda na Dzikim Zachodzie albo: odziana w spluwaczkę

(źródło)
W 2011 roku poznałam przeglądarkową grę RPG Kingdom of Loathing. Była dość zabawna, ale nie zaprzyjaźniłam się z nią na długo, bo jednak bardzo dużo czytania po angielsku, dzienny limit akcji – no, po prostu były jakieś zniechęcające elementy. Na kilka lat kompletnie zapomniałam o tym tytule.
Aż ostatnio Ulv napomknął mi, że będzie West of Loathing. I że to jest jakaś taka pełna wersja tego, co do tej pory funkcjonowało jako gra przeglądarkowa – czyli Kingdom… właśnie. Oczywiście, w pierwszym odruchu od razu wróciłam do gry w Kingdom…, uświadomiwszy sobie, że to przecież urokliwa rzecz i w ogóle.
A potem jakoś tak wyszło, że na mojego Steama trafiło West of Loathing.

Przybliżając: jest to historia osadzona na Dzikim Zachodzie. Nasz bohater wyrusza z rodzinnej farmy, żeby zdobyć sławę, bogactwo i/lub pomagać ludziom (motywację dla postaci wybiera gracz). W swojej podróży przyjdzie mu przemierzać pustynię, walczyć z krowami, badać opuszczone kopalnie, walczyć z piekielnymi krowimi czaszkami, wtopić się w lokalną społeczność hipisów, pokonywać gobliny i demoniczne krowy, na naszej drodze pojawi się też diaboliczna laleczka i wielu, wielu zagubionych mieszkańców, którzy mniej lub bardziej chętnie przyjmą naszą pomoc i radę. Są też kosmici.
Tak, to wszystko brzmi głupio. Co więcej – to wszystko jest głupie. W większości przypadków przygody są dokładnie takie, na jakie brzmią. Narrator nie poprawia sytuacji, komentując wszystko po swojemu.
A tak, bo istotnym elementem gry jest narrator, który opowiada nam, co robimy. Ewentualnie delikatnie sugeruje, żebyśmy nie robili tego, co chcemy zrobić. Na przykład: grzebać w spluwaczce. Trzeba przyznać, że był przy tym bardzo przekonujący i bardzo plastycznie opisywał, co napotyka moja ręka, zanurzając się w… no, zawartości spluwaczki.
Tu nawiązanie do tytułu notki: jedną ze spluwaczek można później zabrać jako kapelusz. Nie, nie opróżniamy jej przed założeniem.

Tak. Jest też papież... Poniekąd.
Ale żeby nie było: klimat gry jest w ogóle mocno zróżnicowany. Mimo że w najprostszych słowach można określić West of Loathing jako komediowe cRPG, to tak naprawdę ten produkt buja się od nieco rynsztokowego humoru przez straszno-śmieszne potwory, elementy zaczerpnięte wprost z klasycznego fantasy, aż po motywy rodem z Archiwum X. Co zabawniejsze, mimo wizualnej strony, która – zdawałoby się – w żadnym razie nie sprzyja budowaniu grozy czy tajemnicy – West of Loathing naprawdę daje radę w te wszystkie klimaty. Epizod z lalką był naprawdę creepy, tak samo jak niesamowicie wciągnął mnie wątek El Vibrato, tak zupełnie poważnie i bez podśmiechujków. Kto by się spodziewał, biorąc pod uwagę, że przecież mamy do czynienia z settingiem opartym na prostych czarno-białych rysunkach, gdzie postaciami są zastępy stickmanów (nie wiem, jak się to nazywa po polsku…).

Kolejną sprawą, dzięki której West of Loathing jest tak wciąga, jest ogromny wachlarz decyzji, które możemy podejmować. Dopiero co wychwalałam Beholdera za to, że można powtarzać rozgrywkę i za każdym razem ona będzie inna, w zależności od naszych wyborów. I tutaj mamy podobną sytuację. Z wieloma przygodami możemy rozprawić się w zupełnie różny sposób. W dodatku pewne urozmaicenie wprowadzi towarzysz, którego dobieramy sobie w początkowym etapie gry (w moim przypadku był to stary górnik, Crazy Pete – świetnie pasował do wierzchowca, którego sobie wybrałam: Crazy Horse) i który w różny sposób będzie wspierał nas w walkach.

Wciąż się zastanawiam, czy sarsaparilla
z nowymi fancy kapslami to nawiązanie
do Fallouta, czy jednak nie.
A właśnie, walki: walki są w ogóle bardzo przyjemne. Nie ginie się w nich, tylko traci przytomność. Tak naprawdę nie ma to większych konsekwencji, bo życie odnawia się po każdym starciu, nie tracimy też niczego z ekwipunku czy doświadczenia. Haczyk jest tylko taki, że jeśli trzykrotnie w ciągu dnia stracimy przytomność, będziemy wkurzeni. I będzie trzeba się przespać. A następnego dnia bez żadnych przeszkód wznowić podróż.
Wspomniałam już o dniach, więc może doprecyzuję: dzień trwa dotąd, dokąd się nie prześpimy. W ciągu dnia możemy wykonywać dowolną liczbę akcji, mamy natomiast dzienny limit boostów do użycia na sobie. Ogranicza nas wydolność żołądka, wątroby i śledziony. Jeśli na przykład zjemy sobie goblińskiego hamburgera, dostaniemy premię do siły na resztę dnia. Po przespaniu się będzie trzeba zjeść coś nowego. Ot, cała filozofia.

Jeśli chodzi o pozostałe aspekty, gra sprawia wrażenie dość standardowego erpega: mamy ekwipunek, statystyki, perki. Zdobywamy doświadczenie, rozmawiamy z NPCami, walczymy z potworami. Nawet możemy coś craftować. Czyli właściwie każdy, kto jakkolwiek miał do czynienia z tego typu grami, bez najmniejszego problemu odnajdzie się w mechanice West of Loathing.

Jeśli miałabym na coś narzekać, to będzie to wspomniany już crafting. Nie wykluczam, że po prostu wielu rzeczy jeszcze nie odkryłam podczas swojej wędrówki po Dzikim Zachodzie – ale mam wrażenie, że przy tak wypchanym plecaku, z jakim od któregoś momentu biegałam, powinnam była móc zrobić naprawdę dużo rzeczy. Tymczasem na możliwość udziergania czegoś z tych dźwiganych gratów trafiłam raz. Słownie: jeden raz. Zrobiłam sobie skórzane portki i skórzany kapelutek – i to tyle.

West of Loathing to najzupełniej świetna rzecz. Minimalistyczna wizualnie, jest przezabawna, wciągająca i pomysłowa. Świat, który eksplorujemy, ma wiele do zaoferowania i daje dużo satysfakcji. Dodatkowo mamy wspaniale sarkastycznego narratora i rewelacyjną muzykę, która nie pozwoli nam zapomnieć, że biegamy po Dzikim Zachodzie. Zdecydowanie jest to rzecz warta rozegrania przynajmniej raz, a mam wrażenie, że nie zaszkodzi powtórzyć zabawy kilkakrotnie, żeby odkryć wszystko to, co przy pierwszej rozgrywce się nie ujawniło.
Fraa poleca.



– Howdy. I’m Fraa.
– I’m Louise. Louise Lathrop.
– Why the long face, Louise?

– Aw jeez, basically because I’m stuck here “farming” with a couple of dummies who don’t know how to farm a dang thing, so they just let the weeds grow and call it “natural”. I am so sick of eating dandelions, I could scream!

piątek, 25 sierpnia 2017

Stare kontra Nowe: "Pogromcy duchów"

(źródło)
Oczywiście, po raz kolejny zgapiam tytuł od Nostalgia Critica, który przeca ma serię filmików Old vs New, gdzie porównuje starsze filmy i ich remake’i. Ja tak naprawdę nie chciałabym się skupiać na porównywaniu, ale z całą pewnością tego nie uniknę tu i ówdzie. To silniejsze ode mnie.

Z pewnym opóźnieniem, ale wreszcie obejrzałam nowych Pogromców duchów w reżyserii Paula Feiga. Nie byłabym do końca uczciwa, gdybym napisała, że byłam do tego filmu totalnie neutralnie nastawiona. No nie byłam – ale serio możecie mnie za to potępiać? Bill Murray, Dan Aykroyd, Sigourney Weaver i ZUUUL MADAFAKA, ZUUUUL! – i ktoś porwał się na pobicie tego pakietu? Owszem, było to dla mnie trochę niepojęte i karkołomne. To jakby ktoś chciał kręcić nowego Ben Hura albo Conana.
Oh wait…

I od razu tu napiszę, że nie miałam jakiegoś szczególnie pozytywnego zaskoczenia. Ten film po prostu… nie jest fajny. Próbuje być i ja naprawdę te próby doceniam, ale jak dla mnie, to one raczej zawiodły.

Przede wszystkim, moim problemem jest… chyba po prostu humor. I tu leci pierwsze porównanie z pierwszymi Ghostbusters: reboot bierze to, co dawał film z 1984, wydłubuje zeń inteligencję, cynizm i sarkazm, po czym zastępuje to słodkimi podśmiechujkami i głupkowatością. Wystarczy wziąć jedną z głównych bohaterek, Erin (Kristen Wiig) – nie trzeba Sherlocka, żeby stwierdzić, że to odnowiona wersja Venkmana (Bill Murray). Tyle tylko, że jak on był chłodny i cyniczny, tak Erin jest w gruncie rzeczy urocza, dobra, milusia i ma tę odrobinę głupkowatości, która każe jej ślinić się za recepcjonistą Kevinem (Chris Hemsworth). Nie przemawia to do mnie. Zresztą, sam Kevin ma ten sam problem: niejako zastąpił Janine (Annie Potts). Tyle tylko, że śmieszność tamtej recepcjonistki polegała w dużej mierze na tym, że była zbyt inteligentna, przez co miała problemy z dostosowaniem się do społeczeństwa, ze znalezieniem sobie chłopa i tak dalej. A Kevin? Jest głupkiem. Cały jego komizm to bycie głupkiem. I nie powiem, miejscami nawet rzeczywiście sceny z jego udziałem bawiły, bo jego głupkowatość została przerysowana do tak absurdalnego stopnia, że wreszcie to zaczęło działać – ale wciąż trochę mi było żal i gdzieś z tyłu głowy tliło się pytanie, co się stało z klimatem poprzedniego filmu, gdzie nikt nie musiał wrzucać telefonu do akwarium, żeby rozbawić?

I nawet nie wiem, czy można
krzyżować promienie (źródło)
To wyczucie, które mieli pierwszy Pogromcy duchów, widać nie tylko w humorze. Uderzyło mnie także przy pojawieniu się naszego głównego złego: w wersji Feiga tak dobrze znanego Piankowego Marynarzyka zastąpił duszek z logo Pogromców. Mamy dokładnie ten sam schemat: jeden z Pogromców myślał o czymś słodkim i miłym, co nie mogłoby nikogo skrzywdzić, a zła siła wypaczyła to marzenie i nagięła do swoich potrzeb. Myk polega na tym, że Piankowy Marynarzyk, choć wielki i na swój sposób przerażający (w końcu tratował i niszczył wszystko na swojej drodze), był jednocześnie dokładnie tym, o czym pomyślał Raymond (Dan Aykroyd): uroczym z wyglądu człowieczkiem z pianki, uśmiechniętym i miłym. I ten kontrast między wyglądem a charakterem był strasznie fajny. Przecież na tym kontraście jedzie chociażby Elmirka, a jeśli to mało – Darla Dimple! I jak to działa! A co zrobili w nowych Pogromcach? Najwyraźniej uznali, że widz się nie pokuma, że duży, biały bambulec jest zły, jeśli nie będzie dostatecznie skrzywiony i pomarszczony. No więc zaserwowali nam skrzywionego i pomarszczonego, wielkiego ducha, który przecież nie robi niczego ponad to, co robił Piankowy Marynarzyk. Bida. Jakby usiłował zwiększyć grozę wyglądem, ale nieszczególnie to coś wniosło.

Aczkolwiek, skoro już wspomniałam o duchach, to muszę powiedzieć, że te, które widzimy w wersji z 2016 roku, są całkiem fajne. Moim ulubieńcem był ten w pasiastych portkach z końcówki – kojarzył mi się z postaciami z filmów Burtona, kiedy jeszcze były fajne i świeże (w sensie pomysłu, bo jeśli chodzi o ich stan fizyczny, „świeży” nie jest najlepszym słowem). Z drugiej strony, duchy z 1984 roku wcale nie były gorsze. Ot, dwa ożywione posągi Klucznika i Strażnika faktycznie tu i ówdzie dawały po oczach animacją poklatkową, ale tak poza tym – kurde, można to dziś spokojnie oglądać i wcale nie wygląda źle czy przestarzale.

O! Fajny duch. (źródło)
Wiem, że koszmarnie skaczę, ale muszę jeszcze wrócić do bohaterów, czyli oczywiście głównie do naszych Pogromców. To, co mi się w nich jeszcze nie podoba, to ich okropna stereotypowość. Nie boli mnie fakt, że w sumie niewiele o nich wiem – jak się zastanowić, tamtych z 1984 roku też niezbyt dobrze poznałam, w szczególności Winstona (Ernie Hudson), który po prostu w którymś momencie pojawia się i zostaje jednym z nich. Niemniej przynajmniej mogłam wierzyć, że oni są rzeczywistymi postaciami. A ich nowa wersja jest wpisana w pewne konkretne stereotypy i właściwie w ogóle nie wykracza poza nie. Patty (Leslie Jones) jest po prostu czarna. Ma wielkie kolczyki, jest duża i głośna. Wiecie – jak to czarna. Erin, jak wspominałam, to ta cicha, nieśmiała kujonka, co to się z niej nabijali w szkole. Nieźle, muszę przyznać, wypada tu Abby (Melissa McCarthy), do której trudno mi przypiąć coś konkretnego. Nasuwa mi się typ brzyduli o wielkim sercu, ale muszę trochę pokombinować. A, żeby nie było, mam świadomość tego, że jakby zacząć kombinować, Venkman i Egon też podpadają pod pewne konkretne typy. Mnie ta stereotypowość boli tylko wtedy, kiedy właśnie nie trzeba nawet sekundy, żeby zobaczyć, z czym mamy do czynienia.
I tu pojawia się jeszcze jedna bohaterka, o której do tej pory nie wspominałam: Holtzmann (Kate McKinnon). I ona chyba boli mnie najbardziej. Nazbyt wyraźnie widać, że to był czarny koń tego filmu. Gdyby widzowie kręcili nosami na wszystko inne, to Holtzmann uratuje dzień. Trochę seksowna, trochę szalona, dość ekscentrycznie ubrana, a do tego oczywiście genialna inżynier. Cóż może pójść źle?
Ano właśnie to, że ja widziałam, po co ona jest w tym filmie. Widziałam, co przyświecało twórcom, kiedy nad nią pracowali. I kompletnie przestałam w nią wierzyć, na tyle była odrealniona. Jednocześnie to przerysowanie było odrobinę za małe, żebym mogła z czystym sumieniem wrzucić Holtzmann do tego samego worka co bohaterów Guya Ritchiego czy Quentina Tarantino. Zresztą, nawet gdyby nadawała się do tego worka idealnie – wciąż odstawałaby od całej reszty, a to już powoli sprawia wrażenie, jakby Feig właściwie nie do końca wiedział, o co mu chodzi. Chce pokazać Pogromców duchów realistycznie czy radosnym galopem popędzić w absurd i przerysowanie?

(źródło)
No i jeszcze jedna rzecz – camea. Mam do nich bardzo mieszane uczucia. Ogólnie mam wrażenie, że twórcy bardzo chcieli mi wcisnąć „też widzieliśmy starą wersję i ją lubimy!”. Tylko że o ile cameo z udziałem Murraya jeszcze miało jaki-taki sens (nieźle osadzone fabularnie), a nawet z Aykroydem jakoś się broniło (na tyle krótkie, że nie zaczęło irytować), to już wciśnięcie gdzieś w trakcie napisów Weaver było dla mnie cokolwiek bez sensu. Kurde, przecież to – technicznie rzecz biorąc – nawet nie było we właściwym filmie, tylko już po! Ta scena była, wybaczcie moją podwórkową łacinę, z dupy. Po prostu. Ni przypiął ni przyłatał, tylko po to, żeby pyszczek Sigourney Weaver zabłysnął przed kamerą. Nazbyt mocno widać, że na nią nie było miejsca ani pomysłu. To już pojawienie się Hudsona było lepiej rozegrane, bo przynajmniej Patty zdążyła nam wprowadzić jakoś swojego wujka w całą tę historię.
Zresztą, to dziwne parcie na udowodnienie widzom, że ekipa od nowych Pogromców… widziała pierwowzór, dało się odczuć nie tylko przez camea. Ot, ta scena w końcówce, w której Erin i Abby siwieją: w pierwszej chwili byłam po prostu zaskoczona i zastanawiałam się, po jaką cholerę w ogóle wrzucili ten motyw. Przecież zaraz w następnej scenie nie ma po tym śladu, panie się farbują i wszystko jest po staremu. Dopiero później (och, przyznaję, odświeżyłam sobie film z 1984 zaraz po seansie tamtego) zauważyłam, że po rozwałce z Gozerem jeden z bohaterów mówi, śmiejąc się, że „można by od tego osiwieć”. Yay, brawo, Paulu Feig – obejrzałeś starych Ghostbusters. Brawo ty.

Ach, no i jeszcze coś, o czym nie mogę nie wspomnieć: technobełkot. Ja nawet lubię te rzeczy, ale cóż… nie oczekujmy wiele, dobrze? To Pogromcy duchów. Łapią niematerialne istoty z zaświatów za pomocą świecących promieni. Rzućmy więc w tym temacie ze dwa mądrze brzmiące określenia i idźmy dalej, tak jak to zrobili w 1984 roku. Ale nieeee – wersja z 2016 uznała za konieczne wepchnąć pierdylion pseudonaukowego pitolingu, który miał uwiarygodnić działanie broni Pogromców. Tyle tylko, że nie. Sęk w tym, że im dłużej słuchałam o kwantach, laserach, pozytronach i reczymśtam, tym mocniej uświadamiałam sobie, jaka to bzdura. Taka sugestia: jeśli nie macie o czymś pojęcia, nie gadajcie o tym przez godzinę! Bo wtedy trudno będzie ukryć fakt, że nie macie o tym pojęcia!
Napisałabym jeszcze coś o magicznie samoremontującym się wieżowcu, ale – tak szczerze – trochę mi się już nie chce.

Jeśli zebrać to wszystko do kupy, wychodzi mi film mocno niesamodzielny, który chce zarobić głównie na sentymencie fanów starej wersji. Z dość słabymi bohaterami i niezbyt odkrywczą fabułą. I – o tym nie wspomniałam, bo zapomniałam – mocno nędznym antagonistą (zabiję ich, bo się ze mnie śmiali i nikt mnie nie lubił). W dodatku – ha, o tym też prawie zapomniałam! – nowi Pogromcy… mają ten sam problem co Fantastyczna Czwórka z 2005 roku: tak naprawdę to nikt inny, tylko właśnie nasze bohaterki były w stu procentach odpowiedzialne za zagrożenie, jakie stworzył główny zły. Gdyby nie one, nic by się nie stało. Ot, Rowan (Neil Casey) byłby smutnym, sfrustrowanym człowiekiem. Zdarza się.
Wierzę, że komuś ten film może się podobać. Ale zdecydowanie nie moje klimaty.



– That's where I saw that weird sparking thing.
– What was it?

– Baby, if I knew what it was, I wouldn't have called it a 'weird sparking thing'.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...