wtorek, 22 sierpnia 2017

Primordia: gra, która mogła zagrozić Syberii

Zacznę od tego, że jestem trochę zagubiona w czasie i przestrzeni. Wczoraj wieczorem zorientowałam się, że o grze, którą ukończyłam w czerwcu, do tej pory niczego nie napisałam – no, poza krótką wzmianką na fejsuniu, że właśnie przeszłam i że mega. Oraz że – ha, ha – na pewno wkrótce pojawi się notka. Najwyraźniej letnie miesiące przemykają mi tak szybko przed nosem, że ledwie daję radę sobie przytrzymać czapkę, żeby jej nie zdmuchnęło.

A Primordię dopadłam, zdaje się, właśnie na jakiejś letniej wyprzedaży na GOG-u. I jak Jeżusia kocham, nie żałuję ani złotówki, choć prawdę mówiąc nie spodziewałam się, że to aż tak fajna rzecz.
Primordia to osadzona w postapokaliptycznym, post-organicznym (funkcjonuje po polsku takie słowo…? Bo ja po prostu robię kalkę językową z „post-organic”) przygodówka point & click, stworzona przez Wormwood Studios i wydana przez Wadjet Eye Games (można skojarzyć z dość popularnym tytułem Gemini Rue) w 2012 roku. Studio odpowiedzialne za stworzenie Primordii zostało założone przez pisarza Marka Yohalema i malarza Victora Pfluga – i myślę, że to się całkiem nieźle odbija w samej grze: dostajemy świetną, wciągającą opowieść i wspaniałe scenerie, które są czymś więcej niż tylko tłem dla rozwiązywania kolejnych zagadek (i jestem być może zafiksowana, ale nasuwa mi się tu inny fantastyczny artysta, który wykreował niezapomniane tła dla swoich gier: Benoît Sokal). I choć przedtem w ogóle nie słyszałam o Wormwood Studios, obecnie bardzo ostrzę sobie zęby na ich pozostałe produkty, bo wszystkie co do jednego wydają mi się ze wszech miar interesujące.

Świat Primordii to świat androidów. Życie organiczne nie istnieje, bah, może wcale nie istniało? Są jakieś legendy o tajemniczym Człowieku, który miał egzystować przed maszynami, ale pokładanie w tych opowiastkach ufności nie spotyka się z akceptacją władz.
W takich realiach żyje nasz bohater, Horatio Nullbuilt (Logan Cunningham) i jego towarzysz – głowa robota, Crispin (Abe Goldfarb). U samych podstaw nie jest to żadna okrutnie oryginalna koncepcja. Ot, duet jakich wiele, główny bohater i jego comic relief, Kate Walker i Oscar, April Ryan i Crow, Mina i Jep, że tak w ogóle nie będę wspominać o filmach i książkach, bo chyba już można pojąć, o co mi chodzi. Crispina nie ratuje nawet fakt bycia głową robota, bo kamaaan, oglądałam Lexxa.
(źródło)
A jednak bohaterowie Primordii są po prostu bardzo udani. Przypuszczam, że to zasługa po trosze podkładających głosy aktorów, po trosze zaś – scenariusza. Postacie (mam tu na myśli także wszystkie poboczne) wzbudzają zainteresowanie i sympatię, niektóre bawią, inne wręcz przeciwnie, ale człowiek momentalnie wciąga się w ich problemy. Zresztą, moja największa trauma w tej grze jest związana właśnie z postacią zupełnie epizodyczną, która po prostu stoi sobie na przystanku i czeka na transport. Ilekroć zaglądałam do tej lokacji, miałam ochotę usiąść obok i po prostu też czekać. Szczątkowa historia tego smutnego robota, rewelacyjna sceneria i świetnie dobrana muzyka stworzyły pakiet, od którego z trudem się odrywałam.

Muszę tu wrócić do strony wizualnej Primordii. Wspomniałam już, że widoki są fantastyczne. Ociekają klimatem i razem z muzyką tworzą świat, którego nie chce się opuszczać. Jednocześnie imponujący, budowany z rozmachem, ale obecnie już podupadły i popadający w ruinę. Światła miasta Metropol robią wrażenie, ale kiedy się temu wszystkiemu przyjrzeć, widać kiepsko maskowane pozostałości minionych wojen i nieustannego życia w strachu. I muszę przyznać, że to było dla mnie niemałe zaskoczenie – bo ja jestem tak naprawdę dość sceptycznie nastawiona do tego trendu retro i do pixel artu. Dlatego na przykład nie zdołałam się zaprzyjaźnić z Gods Will Be Watching – bo nawet jeśli rozgrywka byłaby wciągająca, to ja nie potrafię się związać emocjonalnie z paroma kolorowymi pikselami, no. Może jeszcze się przełamię. Niemniej okazało się, że grafika w Primordii to coś zupełnie innego. Ręcznie rysowane i dopiero później przerabiane na piksele (pikselizowane…? Znów muszę zapytać: istnieje takie słowo po polsku?), plansze zachowywały satysfakcjonujący poziom detali, wpisując się jednocześnie w styl retro.

(źródło)
Historia zaczyna się niewinnie: do statku zamieszkiwanego przez Horatio wpada obcy robot, ogłusza bohaterów, zabiera najważniejsze źródło energii na pokładzie i znika. Horatio i Crispin wyruszą więc w podróż celem pozyskania nowego rdzenia. Po drodze wiele spraw się skomplikuje, a pozornie banalny problem rozrośnie się do czegoś dużo, dużo większego. I w tym miejscu trzeba urwać ze względu na możliwe spoile.
I, jakkolwiek ta historia jest świetna, wielowątkowa, wciągająca i miejscami niepokojąca, to jednak właśnie tutaj muszę przez moment pomarudzić: bo zwyczajnie opowieść zaserwowana graczom w Primordii jest za krótka. To jest najważniejszy powód, dla którego ten tytuł nie przebije nigdy w moim prywatnym rankingu Syberii. A mógłby, ma niesamowity potencjał. Przy czym, żeby nie było niejasności, ani trochę nie liczę na sequele ani inne dokrętki. Podobnie jak twórcy, uważam opowieść o Horatio za skończoną. Po prostu chciałoby się pozostać w tym świecie dłużej, zwiedzić jeszcze więcej miejsc, poznać lepiej dzieje wszystkich przeszłych wojen i sojuszy. Z tych pojedynczych wzmianek, które pojawiają się podczas gry, wyłania się nadzwyczaj bogaty setting i żal mi, że nie mogę poznać go lepiej. Z tego też względu po Primordii nie miałam kaca, choć gra niewątpliwie bardzo mocno wryła mi się w pamięć.

A ponieważ mowa cały czas o przygodówce point & click, nie mogę tak całkiem pominąć jeszcze jednego aspektu, czyli zagadek.
Powiem tak: bawiłam się świetnie. Poziom łamigłówek był zróżnicowany, ich rodzaj również. Zdarzyło mi się, oczywiście, zaciąć, zdarzyło się zajrzeć do solucji – co oznacza, że musiało być z całą pewnością trudniej niż w ostatnich odsłonach serii o Sherlocku Holmesie. Ale ta trudność nie była dla mnie – przeciętnego zjadacza chleba i gracza całkowicie nie wyczynowego, jeśli chodzi o rozwiązywanie łamigłówek – jakaś zaporowa. Myślę więc, że każdy może sobie po ten tytuł bez stresu sięgnąć: dla jednych będzie to wyzwanie, dla innych raczej relaks, ale w żadnym z przypadków nie powinno być nudy.




– How do you survive down here?
– I'm a soldier by trade; Legion built me to last. My armor is sturdy, my pistons are fast. I carry no guns, for my weapon's my mind. And those who would kill me will find themselves Primed.
– Really, don't you think you're overdoing it? I mean, that barely made sense! And it hardly rhymed!
– No. ... Bro.

niedziela, 6 sierpnia 2017

Byłam stróżem brata mego - "Beholder"

(źródło)
A dzisiaj to tak z zaskoczenia trochę. Bo właściwie rano nie miałam żadnych wielkich planów – ot, weekend jakich wiele. A potem popatrzyłam na pulpit, zajrzałam na konto na GOGu i zauważyłam, że hej, mam kupione 66 gier i w większość z nich nawet jeszcze nie próbowałam grać. No to sobie zainstalowałam Beholdera. I odpaliłam – tak na chwilę.
A potem była pierwsza w nocy.

Ta gra jest lepsza, niż się spodziewałam. Przede wszystkim, błyskawicznie wciąga i budzi emocje – czy to przez mroczną kolorystykę i minimalistyczne, kreskówkowe przedstawienie postaci (podobna stylówa jak w Limbo), czy przez nieustanną atmosferę osaczenia i kontroli. Grunt, że kiedy przybyłam do kamienicy z rodziną, by objąć stanowisko nadzorcy, byłam nastawiona dość neutralnie. A tam się natychmiast zaczęło dziać: w jednym mieszkaniu narkotyki, w drugim broń, w trzecim nielegalnie czytają, w czwartym handel kradzionymi konserwami… Z drugiej strony jednak, tu ofiara przemocy domowej, tam ktoś chce zakończyć wojnę, a w jeszcze innym mieszkaniu nie wydam przecież kogoś, kto uratował życie mojej córce, prawda? Ogółem: na bogato. A, jak wspomniałam, nasz nadzorca ma rodzinę. Syn z problemami na uniwerku, córeczka słabego zdrowia, a połowica a to chce na rachunki, a to na zakupy, a to na leczenie dzieci, a farelka, a jak się nie sprężymy, to nam wszyscy umrą.
I nie przeczę, za pierwszym razem rodzina wymarła mi dość szybko. Co też miało swoje dobre strony – poniekąd. To znaczy: pozwoliło grać trochę inaczej. I to wyszło mi właściwie całkiem naturalnie: zaczęłam od bycia nadzorcą, który chciał wszystkim pomóc. W wyniku moich usiłowań straciłam rodzinę. Chyba oczywiste, że zostałam zgorzkniałym, szpiegującym lokatorów paskudem, który jak tylko coś na kogoś znalazł, to od razu leciał pisać raport dla ministerstwa? Serio – to nie było kalkulowane. W tej grze leciałam po prostu za realnymi emocjami. I te emocje się pojawiły: „A, szuje jedne, moja żona i dzieci nie żyją? To wy też!”.
Za drugim podejściem sprawy potoczyły się inaczej, bo i grałam od początku ostrożniej. Udało mi się uratować rodzinę. A także parę osób, które pogrążyłam w poprzedniej rozgrywce. Kurde, udało mi się nawet zapobiec wieloletniej wojnie i zaprowadzić pokój na świecie!

screen z gry
Ale po kolei może…
W grze Beholder wcielamy się w nadzorcę kamienicy, który przybywa ze swoją rodziną w miejsce… cóż, innego nadzorcy, którego właśnie wynoszą w kajdankach. Do naszych obowiązków będzie należało utrzymywanie porządku w budynku, zgłaszanie władzom wszelkich dostrzeżonych naruszeń prawa, a także dbanie o rodzinę. Czasu mamy nie aż tak wiele, bo w którymś momencie dostajemy informację o tym, że zbliża się ministerialna inspekcja – rozgrywka zaś kończy się, kiedy do wspomnianej inspekcji wreszcie dojdzie.
Ale w tym czasie, który nam dano, możemy robić… cóż, właściwie wszystko. Gra ma milion wyjść z każdej sytuacji. A każda nasza decyzja będzie miała bliższe i dalsze konsekwencje, czasem nie do przewidzenia. Dlatego parę razy wczytywałam się z dość odległych zapisów, bo bywało, że akurat na jakimś lokatorze mi bardziej zależało z tych czy innych względów.
Zapisywania co prawda nie ma innego niż autosave, ale tym razem jest to autosave bardzo przyjemny, bo zapisuje stan rozgrywki za każdym razem w nowym slocie, więc jeśli chcemy wczytać, mamy do dyspozycji praktycznie całą dotychczasową historię gry.

screen z gry
Zabrałam się za to pisanie kompletnie bez przemyślenia tematu, dlatego teraz się trochę zawiesiłam, co właściwie mam jeszcze do powiedzenia…
Bo naprawdę, to co mnie urzekło, to liczba rozgałęzień fabuły i mnogość wyborów, która prowadzi do nie wiem ilu zakończeń. Rozegrałam Beholdera dwa razy, oczywiście wczytując się w każdej rozgrywce dość gęsto, i w tym czasie załapałam się na jakieś sześć zakończeń. A patrzę sobie na listę nieodkrytych osiągnięć na GOG Galaxy i jestem totalnie przerażona myślą, ile tych zakończeń jeszcze mnie czeka.
Beholder jest trochę jak pasjans: niby już znamy zasady, ale układamy raz za razem, bo przecież kart jest dużo i za każdym podejściem rozgrywka toczy się inaczej – praktycznie trudno o dwa identyczne układy. Jasne, było trochę łatwiej, skoro już wiedziałam, że ten a ten związek się nie uda, a tamten lokator to szpieg, ale wciąż pozostało mnóstwo zmiennych, dzięki którym niespodzianka goniła niespodziankę.
Tylko ten mój nieszczęsny syn… durny, durny syn, którego straciłam za pierwszym razem, a za drugim utknął w Borei Północnej, chociaż wyraźnie mu mówiłam, że skoro chce uciekać, to niech ucieka do Borei Południowej. Ale nie, on oczywiście wiedział lepiej, głupi gówniarz…

screen z gry
Cóż więcej? Spolszczenie jest wcale fajniutkie. Może narrator jakoś dupy nie urywa, ale napisy są albo pozbawione błędów, albo po prostu ja akurat niczego nie zauważyłam. A żarty naprawdę dają radę i w tej mrocznej, przygnębiającej, orwellowskiej (akcja dzieje się w roku 1984 – przypadek?) atmosferze bywały momenty, kiedy się całkiem serdecznie uśmiałam.

Beholder mnie wciągnął i zauroczył. Bardzo, bardzo wszystkim polecam. Przetestujcie swoje kręgosłupy moralne, weźcie odpowiedzialność za podejmowane decyzje. Sprawdźcie się w totalitarnym systemie – będziecie marionetkami Ministerstwa Porządku, czy dołączycie do rewolucjonistów? Czyje dobro wybierzecie? Kogo skażecie na niechybną śmierć i jak będziecie to przed sobą usprawiedliwiać?
Fraa poleca. 10/10.




– Podobno są plany połączenia Ministerstwa Gospodarki Rolnej z Ministerstwem Kultury.
– Jak się będzie nazywało?

– Ministerstwo Kultury Rolnej. Będą zajmować się organizowaniem patriotycznych koncertów na polach. Podobno festiwal „Buraczana Ojczyzna” i sztuka „Patrioci jedzą rzodkiew” cieszą się ogromną popularnością.

poniedziałek, 31 lipca 2017

Pocztówka z wakacji II

Stawno o poranku.
W zeszłym roku chwaliłam się na blogasie, ileż to rzeczy podczas urlopu udało mi się przeczytać i/lub obejrzeć.
W tym roku tego nie zrobię.
Przyczyna jest banalna: nie przeczytałam ani nie obejrzałam nic a nic. To znaczy dobrze, jeśli chodzi o oglądanie, to trochę kłamię, ponieważ wieczorami robiłam sobie powtórkę z Ricka i Morty’ego, a czasem oglądałam, jak magicy próbują oszukać Penna i Tellera, ale zdaje się, że nie obejrzałam ani jednego samodzielnego filmu, więc nie będę o tym pisać. To znaczy koniec końców pewnie będę, ale raczej w osobnych notkach.
A nie czytałam, bo prawdę mówiąc, większość chwil wolnych od uprawiania turystyki spędzałam na pracy twórczej.

W tym roku będzie więc bardziej turystyczno-wspominkowo. Czujcie się ostrzeżeni, Wy, którzy tu weszliście.

Po pierwsze: gospodarstwo agroturystyczne w Borzysławiu jest bardzo fajne, tylko trzeba wiedzieć, że tak naprawdę jest w Stawnie. Ale to chyba jedyne takie miejsce we wsi i okolicach, więc lokalsi w razie czego bez problemu wskażą drogę („musicie jechać aż do wsi, tam przy krzyżu w prawo i do końca drogą”). Pokoje niedrogie i można tam gościć z piesami (choć nie wiem, czy gospodarze nie zmienią zdania po tym, jak spektakularnie Vist zakłaczył pokój i korytarz…). No i najważniejsze: mieliśmy małpę w naszym ogrodzie. Serio. Tam jest duży, ładny ogród, gdzie można się wyczilować. I była też małpa. Vist za bardzo nie wiedział, co to za dziwaczny pies, więc po pierwszym szoku ją oszczekał. Małpa z kolei za bardzo nie wiedziała, czemu toto tak hałasuje. Z tego co zrozumiałam, małpa pracowała w znajdującym się w gospodarstwie salonie fryzjerskim. Podejrzewam, że iskała klientki albo coś takiego. Nie wiem, nie odważyłam się sprawdzić.

Zamek Drahim - w nadziei na obiad.
Po drugie: zwiedzanie.
Zachodniopomorskie budziło we mnie pewne obawy. Bazowały głównie na tym, że w Wolińskim Parku Narodowym jest całkowity zakaz wstępu z psami – no i jakoś ten zakaz rozciągnęłam sobie radośnie na całe województwo. Tymczasem nic bardziej mylnego, a niektóre miejsca wręcz mocno mnie zaskoczyły, kiedy w odpowiedzi na pytanie o zwierzęta słyszałam „tak, oczywiście, że można z pieskiem”.
Tak właśnie było przy okazji Podziemnego Miasta Wolin – atrakcji mieszczącej się na obrzeżach Świnoujścia. Jest to podziemna sieć schronów i korytarzy początkowo służących Kriegsmarine, po wojnie przebudowanych na potrzeby Polaków. Wnętrza są całkowicie wyposażone, a historie i plany związane z miejscem bardzo interesujące (dla mnie najlepsze było na końcu, czyli zimnowojenne opowieści) – jedyny zarzut, jaki mam, to że zwiedzanie odbywa się w ekspresowym tempie. To znaczy żeby nie było: i tak to zajmuje dwie godziny. Ale brakowało mi paru chwil postoju, żeby człowiek zdjęcia cyknął czy coś – wszystkie foty robiłam praktycznie w biegu. Odrobinę czasu dostaliśmy dopiero na samym końcu, kiedy znaleźliśmy się w głównym schronie dowództwa.
Tu taka uwaga: co prawda nie zdążyliśmy obczaić miejsca sami, ale podejrzewam, że jeśli chodzi o Fort Gerharda, to również nie byłoby problemu z psem – oba miejsca są filiami Muzeum Obrony Wybrzeża, podlegają więc pewnie tym samym regulaminom. A skoro do bunkra można wprowadzić psa, to na łażenie naziemne, pod chmurką, chyba tym bardziej.

A tu groby megalityczne,
których nie udało nam się znaleźć.
Jestem przekonana, że okoliczni chłopi
rozebrali je i przerobili na stodoły.
Jadąc do Świnoujścia, warto oczywiście zajrzeć do skansenu Słowian i Wikingów – przyjemne miejsce, można powchodzić do chałup z krowiego łajna i obmacać czaszkę konia. A także wydać mnóstwo pieniędzy na różne mediewalne gadżety, typu noże, miody, miski, czapki i tak dalej. Zwiedzając warto mieć przy sobie gotówkę i woreczki na psie odchody.
Z psem można także odwiedzić inny skansen, Sławogród w Czaplinku. Jest to obiekt sporo mniejszy od tego wolińskiego, a zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem, jakkolwiek po obejściu wszystkich chałup nie ma przeciwwskazań, żeby sobie później nie połazić samemu celem obfotografowania czy lepszego przyjrzenia się czemuś. Dodatkowo na terenie skansenu od paru miesięcy znajdują się dwie repliki dłubanek, które znaleziono na dnie jeziora Drawsko, kiedy próbowano znaleźć ponoć tam zatopionego U-boota.
Nieopodal Sławogrodu (kwestia pięciu kilometrów) mamy zamek Drahim. Ludzie trochę na niego narzekają, że niszczeje, że kicz, że cośtam – ja bez skrępowania się przyznaję: niesamowicie mi się ten zamek podobał. Tak, rzeczywiście mógłby być bardziej odpicowany. Co, przypuszczam, wiązałoby się z poniesieniem kosztów, na co zwyczajnie może nie być stać właściciela. Oczywiście, to moja teoria – kto wie, może inni  mają rację i właściciel ma zwyczajnie wywalone. Nie wiem. Ale nie lubię rzucać oskarżeń, kiedy nie wiem. Tak czy owak: zamek nieduży, ale bardzo… interaktywny. Wszystko można pomacać, poruszyć, przymierzyć i dostać zawału przy otwieraniu skrzyni. Jeśli Wasz wewnętrzny siedmiolatek jara się takimi rzeczami, Drahim będzie rajem. Rajem, do którego można wejść z psem.
Króliś rusza na podbój
"Jeziora Tajemnic" - Drawska.
Jeśli niestraszne Wam komary, które mają fetysz OFF-a i innych repelentów, można zawsze iść na spacer z psem do lasu. Na przykład takiego w Nowym Czarnowie, gdzie mieści się też dość słynny Krzywy Las. Muszę tylko lojalnie uprzedzić: „Krzywy Las” to w istocie dość szumna nazwa. Użyłabym tu raczej określenia „Krzywy Zagajnik” albo „Tuzin Krzywych Drzew”. Niemniej, choć jest to raczej niewielki obszar, i tak wygląda interesująco i budzi ciekawość, po jaką cholerę te drzewa są takie jakie są.

Uprzedzić natomiast muszę przed pochopnym wykorzystywaniem tego, że gdzieś można wejść z psem. My w ten sposób radośnie wbiliśmy z Vistem do Muzeum Kamieni w Kamieniu Pomorskim. Nie pomyśleliśmy jakoś o tym, że muzeum będzie w istocie sześciopiętrową klatką schodową ze schodami na tyle wąskimi i stromymi, że pies o gabarytach i proporcjach mniej-więcej corgi (ok, kapkę większy) sobie na nich po prostu nie poradzi i będzie trzeba go wnieść i znieść, stresując zarówno siebie, jak i jego. Muzeum jako takie jest ciekawe i w ogóle to fajnie, że jest przyjazne zwierzakom. Jakby mieć malutkiego pieska, którego bez problemu można wziąć pod pachę, to w porządku. Jakby mieć na tyle dużego, że sam sobie poradzi na schodach, to też super. U nas po prostu padło na opcję pośrednią i wyszło na to, że Ulv przez prawie całe oglądanie kamieni trzymał w ramionach piętnaście kilo włochatej miłości.

To taki pakiet najfajniejszych, moim zdaniem, rzeczy, które Vist odwiedził w tym roku. Jak coś: Fraa poleca.
Vist też poleci, jeśli dostanie za to ciasteczko.




Ruiny w Trzęsaczu. Z niektórych stron
bardzo malowniczo się prezentują.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...