Dziś tylko mały wtręt autoreklamowy - jako że z okazji wciąż pachnącego nowością serialu spod znaku Star Trek popełniliśmy z Siem i Ulvem wpis na trekowym blogasie nieco poza normalną kolejką. I pomyślałam, że zostawię tu namiar. Bo mogę.
niedziela, 1 października 2017
poniedziałek, 25 września 2017
Biegając po Toruniu: Copernicon 2017
![]() |
| (źródło) |
Mój jednodniowy wypad
na Copernicon był ogólnie dość dziwny. Właściwie wcale nie byłam zainteresowana
całą tą imprezą, ale żyłam w przekonaniu, że gdzieś tam będzie na gościnnych
występach Siem, toteż uznałam, że hej – to raptem dwie godziny busem, czemu by
nie? No i stało się.
Wyjechałam sobie
komfortowo o 7:30 z Gdańska Głównego i o 9:45 byłam w Toruniu (tak naprawdę to
dziesięć minut wcześniej, bo PolskiBus niewąsko grzeje na trasie, ale mniejsza
o to). Na dworcu spotkałyśmy się z Siem i ruszyłyśmy w stronę miejsca, gdzie
teoretycznie miała być akredytacja. Oczywiście, mapki i GPSy totalnie nie
chciały z nami współpracować, ale koniec końców pani w publicznej toalecie
wyjaśniła, w którą stronę powinnyśmy się kierować, toteż jakoś doczłapałyśmy.
Na miejscu przywitała
nas kolejka. W pierwszej chwili byłam dobrej myśli – oczywiście, wiedziałam, że
na punkt o 10:00, na który chciałyśmy dotrzeć z lekkim spóźnieniem (Poznaj Hardą Hordę – panel z udziałem
Agnieszki Hałas, Anety Jadowskiej, Aleksandry Janusz, Magdaleny Kubasiewicz i
Martyny Raduchowskiej – jakkolwiek jestem sceptycznie nastawiona do całego tego
zrzeszenia, to jednak myślałam, że dziewczyny powiedzą mi, dlaczego powinnam
zmienić stanowisko), nie ma szansy, ale uznałam, że może uda się na punkt o
11:00 z lekkim spóźnieniem (Korporacje w
zasadzie złe – prelekcja Michała Cholewy). Okazało się, że był to optymizm
totalnie nieżyciowy, ponieważ ledwo dałyśmy radę zdobyć wejściówki w okolicach
południa. I znów nie obyło się bez komplikacji, ponieważ cena sobotniej
akredytacji gdzieś w międzyczasie skoczyła z 40zł na 45zł, a w punkcie
akredytacyjnym totalnie nie mieli drobnych, więc co i rusz było bieganie wzdłuż
kolejki i nawoływanie, kto ma rozmienić dyszkę. W dodatku radośnie prawie
podarowałam Coperniconowi mój dowód osobisty, ale na szczęście ktoś zawołał za
moją sklerozą, czy aby nie chciałabym dokumentu nazad. Z tego miejsca –
dziękuję.
Sęk w tym, że o 12:00
miałyśmy z Siem w planie przerwę na obiad. Toteż wykupiłyśmy sobie tę sobotnią
akredytację (wiecie, ja bym bardzo chętnie sobie ją wykupiła online dużo
wcześniej – tylko że tą metodą można było wykupić wyłącznie akredytację pełną,
na trzy dni. Oczywiście, teraz się zastanawiam, czy lepiej było stracić dwie
godziny w kolejce, czy jednak przepłacić 15zł i mieć święty spokój, no ale skąd
miałam wiedzieć…) i powlokłyśmy się na jedzenie i piwo.
![]() | |
| Wspaniała toaleta, w której można kupić pocztówki i insze suweniry. A miła pani pokazała nam drogę. |
Tu muszę zaznaczyć,
że pierogarnia Stary Młyn ma epickie jedzenie. Szkoda, że słaby wybór piw, ale
dobra, dobra – Książęce da się pić. Pierogi w każdym razie świetne. Aha, tylko
uważajcie z braniem dużych porcji. Pod warunkiem, że nie głodowaliście przez
ostatnie trzy dni i żołądek nie przykleił się Wam do kręgosłupa, spokojnie
wystarczy mała.
Po spożyciu obiadu,
przeszłyśmy do Starego Torunia – siostrzanej pierogarni Starego Młyna. Tam
zatrzymałyśmy się na piwo i pogaduchy.
Co prawda gdzieś w
rozpisce miałam ze znakiem zapytania zaznaczony panel Wszyscy mówią „urban fantasy” (w sumie wyłącznie dlatego, że z
udziałem Marcina Jamiołkowskiego), ale ostatecznie uznałam, że właściwie po co
ja mam iść na spotkanie, gdzie grupa ludzi będzie mówić, co oni myślą o urban
fantasy? Definicję mogę przeczytać w internetach, a opinię o tym nurcie mam
własną. To był zresztą ten moment, kiedy zaczęłam się zastanawiać, czy formuła
panelu dyskusyjnego w ogóle do mnie jakkolwiek przemawia.
O 14:00 jedynym
punktem, który mógłby być dla mnie ciekawy, była prelekcja Michała Cholewy i
Piotra W. Cholewy Sztuczna inteligencja –
nasi ulubieni wrogowie, ale że już ją widziałam, to nie dostrzegałam
potrzeby urywania się z piwa (acz jeśli ktoś z Was jeszcze tej prelekcji nie
słyszał, to serdecznie polecam – warto!).
O 15:00 miałam
uderzyć na prelekcję Czy żyjemy w
Matrixie? Hipoteza symulacji Wiktora Łachmańskiego. Tu jednak pojawił się
pewien problem: restauracja, w której siedziałyśmy, była ładny kawałek drogi od
Collegium Maius, w którym miała się odbyć ta prelka. I najzwyczajniej w świecie
nie chciało mi się tam dreptać. Koniec końców zostałyśmy w pierogarni jeszcze
chwilkę, a podniosłyśmy się dopiero celem zdążenia na punkty programu o godz.
16:00.
Wtedy się
rozdzieliłyśmy: Siem poszła nie wiem na co, a ja uderzyłam na Czytanie mitów: Sąd Parysa Mirka Gołuńskiego. Prelekcja była dość
ciekawa, choć jak dla mnie – za mało było w tym samych mitów, a za dużo
współczesności. Z drugiej strony, takie właśnie było założenie prelekcji:
pokazanie, jak bardzo współczesny jest mit sądu Parysa. Jeśli miałabym wyrażać
w tym temacie jakieś wątpliwości, to będzie to pominięcie chociażby Trojanek czy Andromachy Eurypidesa, a także wątków bohaterskiego Hektora lub
Priama, który przebłagał Achillesa – wszystko to są historie, które istnieją
trochę wbrew tezie z prelekcji, że Grecy postrzegali Azję jako cywilizację
zniewieściałą i w jakiś sposób gorszą. Zresztą, nawet jeśli na to machniemy
ręką, to nie zapominajmy, że Europa nie skończyła się na Grecji – no bo co
wobec tego zrobimy z Rzymianami, którzy właśnie z Troi mieli się wywodzić przez
Eneasza? Prelekcja stanowiła zaledwie liźnięcie tematu, a we mnie pozostawiła
raczej więcej pytań niż odpowiedzi. Niemniej fajnie się tego słuchało.
![]() |
| Wspaniała toaleta w pierogarni Stary Toruń, gdzie można było oddać się lekturze. |
Ponieważ z Wydziału
Matematyki i Informatyki UMK nie bardzo nam się chciało pruć od razu do
Collegium Maius na kolejne prelekcje (choć miałam w planie Jak wielki jest Wszechświat? Leszka Błaszkiewicza), zostałyśmy na
panelu Siedem grzechów głównych
aspirującego pisarza z udziałem Marcina Dobkowskiego, Katarzyny Kosik, Elin
Kamińskiej i – z tego co zrozumiałam, zastępującego Michała Cetnarowskiego –
Pawła Majki. I to był moment, w którym definitywnie uznałam: panele nie są dla
mnie. Owszem, na scenie siedzieli ludzie, których w większości mniej lub
bardziej cenię i szanuję, ale jednak nie powiedzieli niczego, co byłoby z
mojego punktu widzenia interesujące. Ot, pitoling o tym, że teksty nie powinny
być najeżone błędami ortograficznymi czy że warto ogarnąć w programie pocztowym
opcję ukrytej kopii – serio? To
ciągle trzeba mówić ludziom? Znaczy może i trzeba, nie wiem. Były też wtręty
Andrzeja Pilipiuka, który wspominał z audytorium swoje doświadczenia z czasów,
kiedy pracował w redakcji Fenixa – i
tu co najwyżej się zjeżyłam na wzmiankę o tym, że widząc cośtam w treści maila
(nie pamiętam już, co to było) od razu nie czytał załącznika. Bo mi się tu
przypomina Rusinek z jego nieodpisywaniem na maile zaczynające się od „witam” i
ogólnie pojawia mi się w głowie tylko jedna uwaga: ludzie, macie trochę zryte
priorytety. Bo nieporadność marketingowa w żadnym razie nie musi iść w parze z
literacką wartością pisanych tekstów.
Ach, pojawiła się
jeszcze wskazówka, że warto pracować z redaktorem. No jasne, cenna rada, tylko
– jeśli się nie mylę – redaktora to się ma już jak tekst został przygarnięty
przez jakieś wydawnictwo. A skąd ma takiego redaktora wziąć ten tytułowy
„aspirujący pisarz”?
Po raz któryś
natomiast usłyszałam sugestię, że warto swój tekst wysłać do doświadczonego
pisarza – i po raz kolejny mam do tego ambiwalentny stosunek, bo jakoś
niezmiennie wydaje mi się, że doświadczony pisarz ma lepsze rozrywki, niż
przekopywanie się przez miliony znaków nasmarowanych przez randomowych
grafomanów.
Nie wykluczam, że
zupełnie źle oceniam autorów fantastyki i faktycznie byliby skłonni pomóc. Mój
sprzeciw nie jest osadzony na żadnym doświadczeniu, a wyłącznie na intuicji.
Z panelu urwałyśmy
się wcześniej, żeby na pewno zdążyć na prelekcję o 18:00 A gdyby tak wysłać połowę miotu szczeniąt w kosmos? Teoria względności,
dylatacja czasu i słodkie pieski Grześka Jacewicza. Zanim dobiegłyśmy do
Collegium Maius, sala była pełna, więc przycupnęłyśmy na podłodze. Nie minął
kwadrans, jak w drzwiach pojawiła się obsługa i nas wyprosiła, jako że nie
wolno było siedzieć na podłodze.
Już pal sześć samą
prelekcję – bądźmy szczerzy, i tak wiele z niej nie rozumiałam. Nie chcę też
mówić nic złego o osobach, którym przypadło w udziale niewdzięczne zadanie
wypraszania ludzi z prelekcji. Robili, co musieli. Ale pojawił się we mnie nerw
związany z czymś innym: punkty programu były rozstrzelone po różnych
wydziałach, znajdujących się niekoniecznie super blisko od siebie. Jak
wspomniałam, z poprzedniego panelu urwałyśmy się wcześniej. Na prelekcję
leciałyśmy naprawdę dzielnie wyciągając kopytka. A i tak nie miałyśmy szansy
zdążyć. Trochę to słabe, bo wychodzi na to, że jedynym rozwiązaniem było
trzymanie się jednego budynku. A jeśli moje zainteresowania sprawiły, że
właściwie miałam punkty na przemian na Wydziale Matematyki i Informatyki i na
Collegium Maius – śmiało mogę powiedzieć, że miałam przekichane.
![]() |
| Ponieważ nie mam więcej zdjęć toruńskich toalet, coś z innej beczki - czyli Gopniki Slav Squad (źródło) |
Szczęście w nieszczęściu,
mając czterdzieści minut wolnego czasu mogłyśmy zajrzeć do sklepiku
konwentowego, który – a jakże! – mieścił się jeszcze w trzecim miejscu, w
cholerę daleko.
Doczłapałyśmy tam
jednak i jeszcze mocniej przekonałam się, że to nie są imprezy dla mnie: było
od zarąbania gadżetów animcowych, a jeśli to mnie akurat nie interesuje, to
został cieniutki wybór Star Warsów, oczywiście Gry o Tron i paru innych
settingów, z których naprawdę niewiele jakkolwiek mnie jarało. Wahałam się nad
jednym breloczkiem z Enterprise, no ale breloczków mam już tyle, że ledwo mogę
wśród nich znaleźć klucze. Byli Grumpy Geek, ale od nich akurat kupiliśmy już
te koszulki, które nas interesowały, przez internety. Udało mi się w końcu
wyłowić dwie podstawki pod kubki, po nabyciu których uciekłyśmy z Siem z
powrotem na Wydział Matematyki i Informatyki.
Ledwo bo ledwo, ale
udało mi się zdążyć na prelekcję Pawła Majki Gdzie się podziali paladyni, o ile kiedykolwiek istnieli? – ku
mojej radości, znów było nieco o mitach greckich, co w zasadzie nie dziwi aż
tak, bo współczesnym superbohaterom bliżej do greckich herosów niż mogłoby się
wydawać. Podobało mi się wskazanie na to, że Herakles i inni byli w gruncie
rzeczy szujami (szczególny plus za Tezeusza, którego osobiście hejtuję, ale
można by znaleźć inne przykłady, jak choćby Odysa), a jeszcze bardziej –
zwrócenie uwagi na to, że etyka starożytnych Greków i nasza współczesna są
mocno, mocno rozbieżne. Przykładanie naszej miarki do antycznych herosów nie ma
większego sensu, choć, oczywiście, to za szeroki temat na czterdziestominutową
prelekcję.
Podobało mi się też
dalsze omówienie Trzech Muszkieterów,
bo pamiętam moje wątpliwości, które miałam, kiedy czytałam tę książkę: hej, to
serio są nasi wspaniali bohaterowie? Gówniarze, które przepijają każdą kasę,
oszukują i w ogóle kurde daleko im do postaci pozytywnych, szczególnie jeśli
wspomnieć ich ogólną słabość do mężatek (to, jak d’Artagnan zrobił w ciula pana
Bonacieux – kamaaaan!).
Z prelekcji
dowiedziałam się, gdzie nie ma paladynów. Żałuję, że musiałam uciekać, zanim
dowiedziałam się, gdzie są paladyni. A musiałam, bo PolskiBus.
Niemniej z tego
miejsca muszę zaznaczyć, że tak do końca się nie zgadzam z prelegentem. Owszem,
bardzo trudno obecnie o zwyczajnie dobrych bohaterów. Owszem, nawet Superman i
Kapitan Ameryka (tego ostatniego zawsze ogromnie lubiłam) są dziś mroczni,
przetrąceni i straumatyzowani. Jednocześnie wszak muszę zauważyć, że ta
konwencja chyba powoli się zużywa. Wystarczy spojrzeć na ogromny sukces Wonder
Woman: dlaczego ta bohaterka zrobiła taką furorę? Dlaczego w internetach pełno
jest fotek dzieci – nawet chłopców – które chcą być jak Wonder Woman? Znaczy
owszem, pewnie powodów jest sporo. Ale myślę, że nie bez znaczenia jest tutaj
fakt, że ta bohaterka jest po prostu dobra. Chce pomagać, bo wierzy, że tak
trzeba. Chciałaby uratować wszystko i wszystkich. I nawet jeśli jej bojowy
okrzyk brzmi trochę jak wyjęty z Troskliwych Misiów, to myślę, że po prostu
powoli robi się na to zapotrzebowanie. Dość już mroku i traum.
Tyle tylko, że
stworzenie ciekawej, dobrej postaci jest cholernie trudne. Ale w sumie podobnie
trudne jest stworzenie ciekawej złej postaci – stąd niezbyt w cenie obecnie są
mroczni władcy, którzy chcą pożreć świat i tak dalej, zawsze raczej muszą mieć
jakieś usprawiedliwienie. Najłatwiej mieszać gdzieś pośrodku, bawić się
niejednoznacznościami.
Nie doczekawszy końca
prelekcji, uciekłam – wywołana zresztą przez Siem – na bus. Zrobiłyśmy przy tej
okazji rekord trasy, pokonując w kwadrans odcinek, który przedtem zajmował nam
dwadzieścia minut.
Po całej tej imprezie
nie czuję nóg, a najlepsze wspomnienia, jakie mam, pochodzą z toruńskich
toalet. Serio: w jednej mogłam kupić suweniry, w drugiej zaś na potężnym
łańcuchu była książeczka o Kreciku.
Toruń w ogóle zrobił
na mnie bardzo dobre wrażenie – ładne miasto, do którego chciałabym jeszcze
wrócić.
Ale na pewno nie chcę
wracać na Copernicon. Cieszę się, że byłam, bo inaczej pewnie bym żałowała i
się gryzła, ale teraz z pełną świadomością mogę powiedzieć: nope, nigdy więcej.
Chyba że coś się tam zmieni.
PS. Z
rzeczy zabawnych: kiedy po wykupieniu akredytacji poszłyśmy na obiad, schowałam
swój identyfikator do torby. I jakoś tak się stało, że go później wcale nie
wypakowałam. Przez resztę dnia paradowałam bez żadnego widocznego znaku, że za
to zapłaciłam i nikt nigdy złamanego słowa mi nie powiedział na wejściu, że nie
powinnam czy coś. Myślę sobie teraz, że mogłam to wszystko olać i przypuścić od
razu szarżę na wybrane punkty programu, zachowując w kieszeni 45zł i dwie
godziny życia. xD
sobota, 16 września 2017
Nie wszystko Carpenter, co się świeci, czyli "Alpha Polaris"
![]() |
| (źródło) |
Nie mogę
powiedzieć, żebym jakoś nadzwyczajnie zasadzała się na przygodówkę „Alpha Polaris” fińskiego studia Turmoil
Games. Po prostu na Muve trwała jakaś końcowoletnia przecena i akurat kupowałam
Borderlands 2: GOTY, no to tak przejrzałam jeszcze, co można tanio złapać.
Alpha Polaris kosztowało grosze, no to uznałam, że czemu by nie.
Wiecie, to się
zapowiadało naprawdę fajnie: koło podbiegunowe, odizolowana stacja badawcza,
dziwne zabijające coś. Trochę jakby ktoś zrobił przygodówkę point & click z
The Thing Carpentera. A przynajmniej
z Obcy vs Predator (wiem, że te crossovery
nie wytrzymują porównania z pierwszym Obcym
czy z pierwszym Predatorem, niemniej
akurat pierwszy AVP mi się podobał – właśnie ze względu na klimat). Toteż kiedy
udało się dopaść tę grę niemal za bezcen, niezmiernie zacieszałam.
Ku mojemu ogromnemu
rozczarowaniu, gra ma niewiele wspólnego z wymienionymi wyżej tytułami – i nie
chodzi mi tu o historię, a właśnie o ten klimat, którego łaknęłam: głównie, ma
się rozumieć, liczyłam na poczucie izolacji i bezradności w obliczu nieznanej
grozy. Wiecie, to się samo nasuwa, szczególnie kiedy w opisach gra jest
przedstawiana jako horror psychologiczny.
Tymczasem Alpha
Polaris nie jest ani horrorem, ani psychologicznym.
Jeśli chodzi o
wyczekiwaną straszność, to jest bardzo, bardzo źle. To znaczy mocno stara się
coś zwojować muzyka Mikko Raudanjoka – i nie powiem, soundtrack jest naprawdę
fajny. Miejscami nawet daje radę wprowadzić przyjemny nastrój grozy – niestety,
w większości przypadków fajną ścieżkę dźwiękową zabija cała reszta gry i nici z
efektu.
Przede wszystkim,
mam tu duże wątpliwości co do stylówy. Bo o ile tła są w porządku (zadka nie
urywają, ale są po prostu poprawne), o tyle postaci są… cóż. Mocno słabe. Trochę
kreskówkowe, trochę po prostu banalne – skutecznie odwodziły mnie od ewentualnego
zaangażowania w rozgrywkę. Sytuacji nie poprawiał fakt, że te nieruchome
portrety postaci zasłaniały mi cały ekran podczas dialogów. Właściwie nie było
to do niczego potrzebne, bo spokojnie wystarczyłby tekst u dołu ekranu. Tym
bardziej, że czasem okropnie mnie rozpraszały dziwaczne pozy, w jakich zilustrowano
naszych bohaterów. Na przykład Nova momentami naprawdę robiła dziwne wrażenie
ze względu na kuriozalnie wykręcone ręce. Próbowałam tak się ustawić i udawać,
że to swobodna poza do rozmowy, ale serio – to nie działa. Nie w przypadku
zdrowego człowieka.
Nie do końca
pasował mi też fakt, że gracz ma do czynienia w gruncie rzeczy z dzieciakami i
brak w tym trochę większego zróżnicowania – pewnym wyjątkiem był Al, no ale
jeden Al wiosny nie czyni. W dodatku, mimo bardzo dużego zróżnicowania
etnicznego postaci, w ogóle nie było słychać, że w stacji pracuje Irlandczyk, Norweg
czy Inuitka. Akcenty zostały potraktowane po macoszemu i wszyscy mówią
zbliżonym… no cóż, amerykańskim.
To wszystko
sprawiło, że czułam się, jakbym śledziła losy ekipy w stylu Scooby Doo, a nie
poważnej, międzynarodowej załogi arktycznej stacji badawczej. A, co za tym
idzie, nieszczególnie mi towarzyszył nastrój grozy.
Inną sprawą jest
fabuła – i tu przechodzę do wątpliwości, czy ta historia w ogóle może być rozpatrywana
jako cokolwiek psychologicznego.
No bo okej, okej:
mamy bohaterów, których dręczą koszmary. W sumie na tyle mało wiemy o tych
postaciach, że i koszmary są trochę od czapy, no bo nie mamy żadnych dobitnych
przesłanek, że oto jesteśmy świadkami jakichś głęboko zakorzenionych lęków,
które znajdują ujście w snach, czy cokolwiek w tym stylu. Ot, naszym robaczkom
śni się krew, mordowanie i takie tam. Yay…
A ostatecznie
potencjalną psychologię w tej opowieści pogrąża rozwiązanie całej intrygi. Nie
chcę zanadto spoilować, ale to zrobię.
![]() |
| (źródło) |
[SPOILER ALERT]
Bo gra, niestety,
rozwiązuje fabułę dość jednoznacznie i głupawo. Nie ma miejsca na problematykę fobii
czy szaleństwa, nie ma też żadnej furtki dla tych, którzy chcieliby wątpić i
doszukiwać się wieloznaczności zakończenia. Nie. Po prostu – tadam! – wielkim złym
był przywołany demon. Taki chodzący szkielet, z czachą jakiegoś zwierzaka,
świecącymi ślepiami i tak dalej. Zero subtelności.
W gruncie rzeczy
nasuwa mi się trochę porównanie z Adwokatem
diabła: z jednej strony mamy fajną opowieść o popadaniu w jakiś obłęd, o
rozpadaniu się międzyludzkich więzi i o braku limitów – z drugiej jednak, przy
tym wszystkim ktoś chlasnął metkę „TO DIABEŁ” i tyle nam zostało z psychologii.
I ja wiem, że Adwokat diabła wielu się
nadzwyczaj podoba. Może więc i Alpha Polaris oceniam niesprawiedliwie i w
istocie mógłby się spodobać. Mnie jednak to rozwiązanie intrygi mocno
rozczarowało.
[KONIEC SPOILERA]
To nie jest bardzo
zła gra. Zagadki są mocno zróżnicowane i wszystkie trzymają przyzwoity poziom,
scenerie są przyjemne, muzyka naprawdę zacna. To dobra przygodówka point &
click. Tyle tylko, że zupełnie nie sprawdza się jako ten obiecany horror
psychologiczny. No i ma nędznych, nijakich bohaterów, których losem w żaden sposób
nie mogłam się przejąć. Nie mogłam do tego stopnia, że kiedy nie potrafiłam
sobie poradzić z jedną zagadką i zajrzałam do solucji na Youtube, solucja
znudziła mnie na tyle, że nie dałam rady obejrzeć jej dość dokładnie, by
znaleźć w niej rozwiązanie zagadki. I koniec końców rozwiązałam ją sama.
Alpha Polaris ma
dużo problemów. Jakby nie mogła się zdecydować, czy chce być opowieścią z
dreszczykiem, czy jednak młodzieżową historią miłosną. Gdybym kupiła to za
pełną cenę, byłabym zawiedziona. Ale jeśli znajdziecie kiedyś jeszcze w
promocji -80% czy coś w ten deseń, można śmiało brać. To wciąż kilka godzin
zagadek w arktycznym klimacie z fajną muzyką.
Subskrybuj:
Posty (Atom)






